ಮಂಗಳವಾರ, ಮೇ 22, 2012

ಸೌಂದರ್ಯ ವಿಮಾಂಸೆ!

ಅಲಂಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಅವನದೇಯಾದ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಅವನು ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಅತಿ ಸುಂದರ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಣವಂತ/ತೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.



ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತರೇ ಸಮಯ ಹೋಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೆ ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿದರೂ ಕೊನೆಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಿರದೇ ಕನ್ನಡಿಯಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಯೇ ನಿತ್ಯ ಸಂಗಾತಿ. ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೇರೆಯವರನ್ನೂ ನಂಬುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾರದಂತಹ ನಂಬಿಕೆ!


ಈ ಅಲಂಕಾರ, ಸೌಂದರ್ಯ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಸುತ್ತಲಿನವರಿಂದ ಆಹಾ! ಏನೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ ಈ ಮಗು, ಎಷ್ಟೊಂದು ಕ್ಯೂಟ್, ಸಕತ್ ಮುಗ್ಧವಾಗಿದ್ದಾಳೆ/ನೆ ಎಂದು ಶುರುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.


ಇನ್ನೂ ಹರೆಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಮುಗಿಯಿತು. ತಾನುಂಟು ಮತ್ತು ಜಗತ್ತು ಉಂಟು ಎಂಬಂತೆ.


ತಾನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸುಂದರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತಾನು ಕಾಣುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ತನಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.


ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನೂ ದಿನಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತೈದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಾರಿ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಶಂಸಿಕೊಳ್ಳೂತ್ತಾನೆ/ಳೆ. ಏನೂ ಚೆಂದ ಇದ್ದೇನೆ. ಬಣ್ಣನೂ ಅಷ್ಟೆ. ಕೂದಲು ಸಹ ನೆರಳೆ ಬಣ್ಣದಷ್ಟು ಕಪ್ಪು. ಕೆನ್ನೆಯೇನೂ ಕೆಂದಾವರೆಯಾಗಿದೆ.ಹಲ್ಲುಗಳು ದಾಳಿಂಬೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮೆರೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.


ಅದು ನಿಜವೇ ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ಕಾಣದಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಒಂದಾರು ವರುಷ ನೋಡುವವರಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಹಿಮೆ. ನೀವು ಗಮನಿಸರಬಹುದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಯು ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ! ನಿಜವೇ?


ಇಲ್ಲಿಂದ ಶುರು ನೋಡಿ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರೀಜ್ ನಲ್ಲಿ ಇಡುವಂತೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.ಒಂದು ಚೂರು ಅದಕ್ಕೆ ಮುಕ್ಕಾಗಬಾರದು. ಯಾವುದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಮೀತಿಯಿಲ್ಲದೇ. ಎಂಬ ಹಂಬಲದ ಹುಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.


ಆಗಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭ. ನಮ್ಮಲ್ಲೋ ನಿತ್ಯ ಹತ್ತು ಹಲವು ಕಾಸ್ಮಟಿಕ್, ಯೋಗ, ಜಿಮ್, ಔಷದಿಗಳ ಭರ್ಜರಿ ವ್ಯಾಪಾರ. ಇವುಗಳ ಗುಣಗಾನ ನಿತ್ಯ ನಾವು ನೋಡುವ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಾಯಾ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೋ ಸುರಸುಂದರಾಂಗನೆಯರ ಮಾತು, ನಗು ಈ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯಾಪಾರಿ ವಸ್ತುಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ. ನಮಗೋ ಅದು ಹೇಗೆ ಈ ನಟಿ ಮಣಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ವರುಷದಿಂದ ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದಾರಲ್ಲಾ, ಏನಿದು ಮರ್ಮ ಎಂದು ಮಂಡಿಗೆ ತಿನ್ನಲಾರಂಬಿಸುತ್ತದೆ.


ನಮಗೋ ಇವರು ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ವಸ್ತುಗಳೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ನೋಡಿ ನೋ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಕಪ್ಪು ಕಲೆಗಳನ್ನೂ ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಯಾ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದಂತೆ. ಈ ಎಣ್ಣೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ತಂಪು ನೀಡಿ ಧೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ ಕಪ್ಪು ಕೂದಲು ವಿಫುಲವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದಂತೆ. ಆ ಶಾಂಪು, ಈ ಸೋಪು, ಈ ಫೆಸಿಯಲ್ ಕ್ರೀಂ ಮುಖದಲ್ಲಿನ/ದೇಹದಲ್ಲಿನ ಚರ್ಮದ ಸುಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಮೂಲನ ಮಾಡಿ ಹದಿಹರೆಯದವರನ್ನಾಗಿ ಇಡುತ್ತದಂತೆ. ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ವಸ್ತುಗಳು ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಾಗಿಯೇ ಬಂದಿರುವುವೇನೋ ಎಂದು ಉಪಯೋಗಿಸಲೂ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ.


ನಿತ್ಯ ಅವುಗಳನ್ನು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೆ ಹಚ್ಚಬೇಕು ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಗುವಂತ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಂಬಿ ಖುಷಿಪಡುತ್ತೇವೆ.


ಅವಳಿಗಿಂತಹ ನಾನೇನೂ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಸುರಸುಂದರಾಂಗಿ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಏರುತ್ತಿರುವ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಸೆಡ್ಡು ಹೊಡೆದು ಮನದಲ್ಲಿಯೇ ನಗುವುವೆವು.


"ದೇಹವೆಂಬುದು ಮೂಳೆ ಮಾಂಸದ ತಡಿಕೆ" ಎಂದು ದಾಸರು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನೂ ತಪ್ಪಿದರೂ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ದೇಹದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಗಾಂಗಳು ಸವೆಯುತ್ತವೆ. ತನ್ನ ಹೊಳಪು, ಮಿಂಚನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.


ಅದರೂ ನಾವು ಬಿಡಬೇಕಲ್ಲಾ! ಏನೇನೂ ತರಾವೇರಿ ಡಯಟ್, ಯೋಗ, ಜೀಮ್, ವಾಕ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ರೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ... ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟಿನ ಪಥ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.


ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಅಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯ ಕಿರಣವೆಂದರೇ.. ಅದು ನಮ್ಮ ಬಾಲಿವುಡ್, ಸ್ಯಾಂಡಲ್ ವುಡ್ ನಟಿ ಮಣಿಗಳು. ಇಂದಿಗೂ ಹರೆಯದವರಾಗಿ ಸ್ವೀಟ್ ಸಿಕ್ಸ್ ಟಿನ್ ಆಗಿ ಕಾಣಲು ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದರೇ....! ನಮಗ್ಯಾಕೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗದು ಎಂಬುದು?


ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಭಾರಿ ಪರಿಶ್ರಮಪಡುತ್ತೇವೆ.


ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ/ಗೆಳತಿಯರು ತುಂಬ ಸುಂದರವಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂಗಳು ಕಂಡುಬಂದರೂ ನನಗೋ ಅತಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಅದು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೊಳೆಯುವಂಥ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು..!



ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ ಹೀಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಹೇಳಿದರೂ. ನೀನಗೆ ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಾ! ಏನೇನೂ ಟ್ರಿಟ್ ಮೆಂಟ್ ಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿವೆ. ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದವರನ್ನೂ ಬಿಳಿಯರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ದಪ್ಪ ಇರುವವರನ್ನೂ ಸಣಕಲರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮೂಗು ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸುಂದರ ಮೂಗನ್ನು ಸರ್ಜರಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೂದಲು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೇ ಸುಕೋಮಲವಾದ ಕೂದಲನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾರೆ. ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ? ಅದರೇ ನಂಬಲೇ ಬೇಕು.


ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು.. ದೇಹಕ್ಕೆ ಆಗುವ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಅದಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.


ಕೆಲವು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಗಮನಿಸಿರಬಹುದು. ಬಹು ಚರ್ಚಿತ ಸುದ್ಧಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರಿಯಾದ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ರೈ ತಾನು ಮಗು ಹೆತ್ತ ಮೇಲೆ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಮತ್ತು ದೇಹದಲ್ಲಿನ ಬೊಜ್ಜು ವಿಫರೀತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸೌಂದರ್ಯಪ್ರಿಯ ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಯಾವ ಪರಿ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು.


ಈ ಒಂದು ನಿದರ್ಶನವನ್ನು ಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ಜನಗಳು ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ?



ಸೌಂದರ್ಯ ಎಂಬುದು ಶಾಶ್ವತವಾದದ್ದಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಎಕ್ಸ್ ಪೈರಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾವುಗಳು ಏನೇನೂ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಜ್ಜನ ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಒಂದು ದಿನ ನಿಜವಾದ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.


ಹಾಗೆಯೇ ಸೌಂದರ್ಯ ಎಂಬುದು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಥಾವ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅದು ನೋಡುವ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮಗಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಇದೆ.


ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೇ ನಾವುಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಹೇಗೆ ಯೋಚಿಸಿತ್ತೇವೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ದೇಹ ಪ್ರತಿಪಲಿಸುತ್ತದೆ.


ಒಮ್ಮೆ ಅದು ಇದು ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚುವುದನ್ನಾ ಶುರು ಮಾಡಿದರೇ... ಅದನ್ನೂ ನಿತ್ಯ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು. ಆ ರೀತಿಯ ಒಂದು ತಂತ್ರ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಸ್ಮಟಿಕ್ ಉತ್ಪಾದಕರ ಮಂತ್ರ.


ಇರುವ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಬಿಡಿ. ಅದೇ ಶಾಶ್ವತವಾದದ್ದು .


ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನೂರಾರು ನಿದರ್ಶನಗಳಿವೆ. ವಯಸ್ಸು ಎಂಬ ಕಾಲನಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಮ್ಮ ದೇಹ ಮನಸ್ಸು ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ದೇಹವಂತೂ ಹದಿಹರೆಯದವಾರಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದರೇ ಎಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಾದರೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ.. ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ.. ಚಿರಯೌವನದ ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಬುಧವಾರ, ಮೇ 16, 2012

ಕಲ್ಪನೆಗೂ ನಿಲುಕದ..

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಣ್ಣವರೇ.


ಒಂದು ಸುತ್ತು ಭಾರೀ ಮಳೆ ಬಂದು ಇಳೆಯನ್ನು ತಂಪು ಮಾಡಿದೆ.


ಉಸ್ಸಪ್ಪಾ!ಎಂದು ಬಿರು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದ ಮನಗಳಿಗೆ ತಂಪನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸಿದೆ. ಬರಗಾಲ ಬರಗಾಲ ಎಂದು ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರೈತಾಪಿ ಮಂದಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಭರವಸೆಯನ್ನು ಆಸೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದೆ.


ಯಾವ ಯಾವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಏನೇನೂ ಜರುಗಬೇಕು ಅದನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕರಾರುವಕ್ಕಾಗಿ ಜರುಗಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವವೇ ಒಂದು ವಿಸ್ಮಯ. ಅದರ ಮುಂದೆ ನಾವುಗಳು ಕಣ ಮಾತ್ರ.


ಎಷ್ಟೊಂದು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಗ್ರಹಗಳು! ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿರುವ ಆ ಬಂಧನ! ನಮ್ಮ ಗ್ರಹ ಭೂಮಿ ಸೂರ್ಯ ಎಂಬ ಒಂದು ನಕ್ಷತ್ರದ ಸುತ್ತಲೇ ತಿರುಗುವುದು. ಈ ಚಲನೆಯೆ ಹಗಲು ಇರುಳನ್ನು ಕೊಡುವುದು. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಿ ಹೋದ ಅಂತಾ ನಮಗೆ ಅನಿಸುವುದು. ಅದರೇ ಅವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬೆಳಕನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ.


ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೋ ಕಲ್ಪನೆಗೂ ನಿಲುಕದ ಹಳ್ಳ,ಕೊಳ್ಳ,ನದಿ,ಸಾಗರ, ಎತ್ತರದ ಪರ್ವತಗಳು, ದಟ್ಟ ಕಾಡು, ನೀರೇ ಇಲ್ಲದ ಮರುಭೂಮಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಶೀತವಿರುವ ಶೀತವಲಯ, ಯಾವಾಗಲೂ ಮಳೆ ಬರುವ ಜಾಗಗಳು, ಕಲ್ಲು, ಮಣ್ಣು ಇತ್ಯಾದಿ ತರಾವೇರಿ ನೈಸರ್ಗಿಕ ತಾಣಗಳು. ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಸಸ್ಯ ಸಂಕುಲ, ಕ್ರಿಮಿ, ಕೀಟಗಳು, ಸಾಗರದಲ್ಲಿರುವ ಬೃಹತ್ ಆದ ಜೀವ ಸಂಕುಲ!


ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಗೆ ಒಂದು ಉಪಗ್ರಹ ಚಂದ್ರ. ಅದು ರಾತ್ರಿಯ ವೇಳೆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ತಟ್ಟೆಯೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವನು. ಚಂದ್ರ ನಾವುಗಳು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಹೋದರು, ಯಾವುದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ನಾವುಗಳು ಒಂಟಿಯಲ್ಲಾ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವವನು. ಇರುಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ತಂಪು.


ಹೀಗೆ ಈ ಒಂದು ವಿಸ್ಮಯವಾದ ವಿಶ್ವ ಜಾದುವನ್ನು ಮಾಡಿರುವುವನಾದರೂ ಯಾರೂ? ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಬಿಡಿಸಿಲಾರದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ನಿಲುಕುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಓದಿ, ಕೇಳಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಙ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಇದು ಹೀಗೆ ಹಾಗೆ ಎಂದು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನ್ನಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ.


ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪಾಠ ಶಾಲಾ ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೂ ಅದರ ಬೆರಗು ಇನ್ನೂ ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ.


ನಿತ್ಯ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಕಿರಿಯ ವಿಙ್ಞಾನಿಗಳು ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಹೊಸ ಹೊಸ ಅವಿಷ್ಕಾರಗಳನ್ನು, ಹೊಸ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಈ ವಿಶ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಪಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.


ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಸಾವಿರಾರು ಅಚ್ಚರಿಯ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಘಟನೆಗಳು, ಅನುಭವಗಳು ಘಟಿಸುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಮನನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಇರುವಷ್ಟು ನಮಗೆ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕೇವಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.


ನಾವು ಏನೇ ಮುಂದುವರಿದಿದ್ದರೂ ಈ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾದ ವಸ್ತು ವಿಶೇಷವನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲಾ ಬಿಡಿ.


ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೀರಿದ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಇರಲೇ ಬೇಕು ಅದೇ ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲವಾ?


ಅದನ್ನೇ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ ಅದೇ "ದೇವರು" ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.


ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ನಾವುಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಕೃತಿಮಾತೆ/ದೇವರು ಎಂದು ಪೂಜಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಮರ್ಮ ಇದೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮುಂದೆ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಏನೂ ಅಲ್ಲಾ! ನಾಸ್ತಿಕನೂ ಸಹ ಇದನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು.


ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಅಹಂ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಭಾರಿ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿದರೇ ನಾವೆಷ್ಟರವರು ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.


ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಇದು ಒಂದು ವರ! ಈ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತಹ ಸಂಪತ್ತು, ಅನುಕೂಲ, ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯ, ಮನಸೂರೆ ಮಾಡುವ ನೈಸರ್ಗಿಕ ತಾಣಗಳು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾರ ಅದೃಷ್ಟ.


ಇದನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಕೊಡುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾರ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಮಾನವ ಕುಲಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಅಣುರೇಣು ಜೀವಸಂಕುಲದ ಸ್ವತ್ತು ಇದಾಗಿದೆ.


ಸ್ವಾರ್ಥ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇದರ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದು ನಾವುಗಳು ನಮಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ರಕ್ಷಣೆಯೇ ಸರಿ!


ಎಂಥ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಮನವನ್ನು ಸಮಧಾನ ಮಾಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದು ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮಾತ್ರ! ಇದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಯೋಚಿಸುವ ಕಾಲ ಇದಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ?

ಗುರುವಾರ, ಮೇ 10, 2012

ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿದರೇ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಯ

ಮದ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲೆ, ಕೆಲವೊಂದು ಬೀದಿ ದೀಪಗಳು ಇವೆ. ಮಳೆ ಬಂದು ತಣ್ಣನೆಯ ತಂಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದೆ.


ಅಪರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ ಶೀಫ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಟಿ.ಟಿಗಳು, ಸುಮೋಗಳ ಚಲೆನೆ ಕಪ್ಪನೆಯ ಟಾರ್ ರೋಡ್ ಮೇಲೆ.


ಅಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಅಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎರಡು ಬದಿಯ ವಾಹನಗಳು ಒಂದೇ ಕಡೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾವೆ. ಪಾದಚಾರಿ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೂ ವಾಹನಗಳು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ವೇಗ ಕಂಡು ಜೀವಕ್ಕೆ ಭಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಮೇಲೆ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿದರೇ ಕಪ್ಪನೇ ಕಾರ್ಮೊಡಗಳು. ಅಲ್ಲಾಲ್ಲಿಯೇ ಚಳಕು ಎಂಬಂತೆ ಸಣ್ಣನೆಯ ಮಿಂಚು! ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಪುನಃ ಮಳೆ ಶುರುವಾಗಬಹುದು.


ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನಗಳು ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.


ನೋಡಿದರೇ ಇಂದೇ ಈ ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂಬ ಮಾಯ ನಗರಿಗೆ ಬಂದಿರುವಂತಿದೆ.


ಕ್ಯಾಬ್ ಗಳ ಎಡ್ ಲೈಟ್ ಬೆಳಕು ಅವರ ಮುಖಗಳ ಮೇಲೆ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದೆ. ಏನೋ ಭಯ ಮಿಶ್ರಿತವಾದ ಅನುಭವ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ. ಅವುಗಳು ಎದುರಿಗೆ ಬರುವ ರಭಸಕ್ಕೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದುಕೊಂಡು ದಾರಿ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಇದೆಯೋ ಎಂದುಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.



ಅತಿ ಮುಂದೆ ಎರಡು ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ಏನೋ ಕುತೂಹಲಭರಿತರಾಗಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಪುಟ್ಟದಾದ ಬ್ಯಾಗ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎರಡು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಬಿಳದಂತೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಇಂದೆ ಅವರ ಅಮ್ಮಂದಿರಬೇಕು, ಅಕ್ಕಂದಿರುಗಳಿರಬೇಕು ಕಂಕುಳದಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಕೂಸು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಬ್ಯಾಗ್. ಅವರ ಹಿಂದೆ ಪಂಚೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಆರು ಏಳು ಮಂದಿ ಅವರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆಯು ಒಂದೊಂದು ಚೀಲ. ಇದು ಮೊದಲ ಗುಂಪು.


ಇವರ ಹಿಂದೆ ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಜನಗಳ ಗುಂಪು. ಇಲ್ಲೂ ಸಹ ಎಲ್ಲಾ ವಯೋಮಾನದವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚೀಲಗಳಿವೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲಾ.


ಹೀಗೆ ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳು ಮೇಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನಿಂದ ಮಾರತಳ್ಳಿಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ.


ಯಾರನ್ನೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಂದಿ ಕ್ಯಾರೇ ಅಂದಿರಲಾರರು.


ಪಾಪ!


ಇವರುಗಳು ಗುಳೆ ಹೊರಟು ಬಂದಿರಬಹುದು. ತಮ್ಮ ತವರು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿತ್ತೊ, ಏನೂ ಕಷ್ಟವೋ? ದೇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು.


ಅವರುಗಳು ಎಂದೂ? ಎಲ್ಲಿಂದ? ಯಾವಾಗ? ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂಬ ಕನಸನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯಾವ ಬಸ್, ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟು ಬಂದಿದ್ದಾರೂ.. ಈ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಗೆ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಕೆಂಪೇಗೌಡನ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಊರಿದ್ದಾರೆ.


"ಕೆಟ್ಟು ಪಟ್ಟಣ ಸೇರು" ಎಂಬ ಗಾದೆಯ ಮಾತನ್ನು ನಿಜ ಮಾಡಲೇ ಎಂಬಂತೆ ಎಷ್ಟು ಕುಟುಂಬಗಳು ಎಷ್ಟು ದಿನಗ ಯೋಚನೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವವರೋ?


ಈ ಮೊದಲೂ ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವವರು ಯಾರೋ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಲೇ ಬಂದಿರಬೇಕು. ಅವರನ್ನೂ ನೋಡಿ ಇವರು ಬಂದಿರಬೇಕು.


ಹೀಗೆ ಗುಂಪಾಗಿ ಇದೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ದಾರಿಹೋಕರು ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏನೇನಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೇಗಳನ್ನು ಕೇಳಿರುತ್ತಿದ್ದರೋ.


ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೇ "ಬನ್ನಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ ನಿಮ್ಮ ಜಾಗದವರೆಗು ಈ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು, ವಯಸ್ಸಾದವರು ಕೂರಿ" ಎಂಬ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದರು.


ಆದರೇ..! ಇಲ್ಲಿ ಅದೇ ಎರಡು ಮೂರು, ಕೆಂಪನೆಯ, ಪೂರ್ತಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಗ್ಲಾಜಿನ, ಪೂರ್ತಿ ಖಾಲಿ ಸೀಟುಗಳಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಬಸ್ ಗಳು ಪಕ್ಕನೇ ಹಾದು ಹೋದವು. ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೊಂದು ಕನಿಕರವಿಲ್ಲದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ರೋಯ್ಯನೇ ಹೊಗೆಯೆಬ್ಬಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಈ ಸೋತ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೋಡಿದವು. ಮಕ್ಕಳೋ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಬಸ್ ಕಾಣುವವರೆಗೂ ನೋಡುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಒಮ್ಮೆ ಎಡವಿಬಿದ್ದವು.



ಹಿಂದಿನಿಂದ ಅವರ ಅಪ್ಪ ಇರಬೇಕು. ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕುಕ್ಕಿದ. "ಭೂಮಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ನಡೆಯಬಾರದ!" ಈ ದ್ವನಿ ಆ ನಿಶಬ್ಧ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ರೀಂಗಣಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ಯಾವೂದೋ ಕ್ಯಾಬ್ ಹಾರ್ನ ಸದ್ಧಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು.


ಇಷ್ಟೂ ಮಂದಿಯ ರಾತ್ರಿಯ ಊಟ ಆಗಿದೇಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಾ!


ಇನ್ನೂ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರ ವಲಯಕ್ಕೆ ತಮ್ಮವರು ಗುರುತು ಇರುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಸಮಯ ನಡೆಯಬೇಕೋ ಅವರ್ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಾರದು. ಪೋನ್ ನಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಹೇಳಿರಬೇಕು.


ಸಿ.ಟಿ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬರಬಹುದಾಗಿತ್ತೇನೋ. ಅದರೇ ೧೧ ರ ನಂತರ ಇವರು ಸೇರುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಸ್ ಗಳು ಇರಲಾರವೇನೋ? ಆಟೋದಲ್ಲಿ!


ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಿಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲಾ.


ಖಾಲಿ ಮೋಟಾರುಗಳು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾವೆ. ಅವುಗಳು ಇವರನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು?


ಇಲ್ಲಿ ಚಾಲನೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲವು ಮೋಟಾರು ಡ್ರೈವರ್ ಗಳು ಅವರ ಊರುಗಳ ಕಡೆಯವರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಂತಹ ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾರನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಅಪರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.


ಹೀಗೆ ಕರುಣೆಯಿಂದಲೋ ಮಾನವೀಯತೆಯಿಂದಲೋ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡರೇ.. ಇವರುಗಳ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣೀರು ಬಟ್ಟೆಯೇ ಗತಿ.


ಇವರು ಚಾಲನೆ ಮಾಡುವ ವಾಹನಗಳು. ಅದೇ ತೆಳ್ಳಗೆ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ! ಅವರುಗಳಿಗೆ ಡೋರ್ ಡ್ರಾಪ್! ಡೋರ್ ಪಿಕಪ್!. ಯಾಕೆಂದರೇ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಗಳು ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಹಣ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಟೈಂ ಇಸ್ ವೇರಿ ಇಂಪಾರ್ಟೆಂಟ್! ಅದಕ್ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸುತ್ತಲೆ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರೊಬ್ಬರನ್ನೂ ನೋಡದೇ.


ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಬರುವವಗಿಗೆ ಮಾಡಲು ಸಿಗುವ ಕೆಲಸ ಅಂದರೇ ಅದೇ ದಿನಗೂಲಿ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ. ಬೆಂಗಳೂರು ನಿತ್ಯ ಬೆಳೆಯುವ ನಗರ. ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಎಂದರೇ ಪೆಟ್ಟೆಗೆಯೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಅಪಾಂರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಗಳ ಕಾಮಗಾರಿ. ಅಲ್ಲಿ ಸಿಮೆಂಟ್, ಗಾರೆ, ಕಲ್ಲು ಕುಟ್ಟುವುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಹೆಂಗಸರು, ಗಂಡಸರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಕೇ ಬೇಕು.


ಇವರುಗಳಿಗೆ ಅಪಾರ್ಟ ಮೆಂಟ್ ಕಟ್ಟುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿಯೇ ತಗಡಿನ ಗುಡಿಸಲು ಶೇಡ್ ಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ಅವರ ಮನೆ ಮನ ಪ್ರಪಂಚ. ಎಷ್ಟು ಮಂದಿಯಾದರೂ ಅರಾಮಾಗಿ ವಾಸ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೂ ಅವರು ಕೊಡುವ ಕೂಲಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಅಂತಾ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.


ದುಡಿದು ಹಣವನ್ನು ಬಹುಬೇಗ ಕೂಡಿಟ್ಟು ಪುನಃ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬ ಹಂಬಲದಿಂದ ನಗರದ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದರೇ ಅದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎನ್ನುವುದು ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.


ಇಲ್ಲಿನ ಸವಲತ್ತುಗಳು, ಮೂಲಭೂತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು, ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆ ದುಡಿಮೆಯವನು ಇವನಿಗೆ ಈ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ರೀಯಾಯಿತಿ ಎಂದು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಏನೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೇಯೋ ಅದನ್ನು ನೀನು ಪಡಿ ಎಂಬ ಸಿದ್ಧಾಂತ! ನಿನಗೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದರೇ ಅದು ನಿನ್ನ ಹಣೆ ಬರಹ ಎಂಬ ನೀತಿ.


ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನೂ ಈ ಮಂದಿ ನಿತ್ಯ ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.


ಹೌದು! ಇವರಿಂದಲೇ ನಾಲ್ಕು ಕಾಸುಗಳನ್ನು ಕೂಲಿ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಿನ ನಿತ್ಯ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.


ಅವರು ಉಳ್ಳವರು ಇವರು ಇಲ್ಲದವರು. ಅವರುಗಳಿಗೆ ಅರ್ಹತೆಯಿದೆ ನಮ್ಮಗಳಿಂದ ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಬಂಗಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವರುಗಳು ಈ ಬಂಗಲೆ ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ ಪೂರ್ತಿ ಮುಗಿಯಿತೋ ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಇನ್ನೊಂದು ಜಾಗಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳಾಂತರವಾಗುತ್ತಾರೆ.


ಏನೇ ಬೆವರು ಹರಿಸಿದರು ಇವರಿಗೆ ಅವರ ವೇಗಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದೀಷ್ಟು ಕಾಸು ಸಂಪಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ಮೇಲೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ದುಡಿಮೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ ಮತ್ತೇನೂ ಇಲ್ಲಾ!


ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೇ ಅವರುಗಳು ಯಾರು ನಮ್ಮವರಲ್ಲಾ.


ಮೊದಲ ದಿನ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಂದಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಇಂದಿಗೂ ಅಪ್ತರೂ ಎಂಬವರು ಇದುವರೆಗೂ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲಾ. ಅವರುಗಳು ಅವರ ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಧಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.


ಈ ರೀತಿಯ ನೋಟ ಇವರುಗಳಿಗೆ ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯ ವಾಗುತ್ತದೆ!


ಆದರೇ ಇದೇ ಸತ್ಯ!


ಈ ದುಡಿಮೆಯಿಂದ ಆರಕ್ಕೆ ಏರಲಿಲ್ಲ ಮೂರಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.


ಈ ದುಭಾರಿ ನಗರ ನಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.


ಏನೂ ಮಹಲುಗಳು, ಏನೂ ರಸ್ತೆಗಳು, ಏನೂ ಜನ, ಏನೂ ದುಡ್ಡು ಎಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ದೂರ ನಿಂತು ನೋಡಲು ಮಾತ್ರ! ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿದರೇ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಯ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.


ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ಬಡತನ. ಅದೇ ಮೂರುಕಾಸು ಕೈಯಲ್ಲಿ. ಮಕ್ಕಳು ಓದಲಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯ ನೋಡುವ ಕನಸಿನ ಗುರಿಯನ್ನು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಸೇರಲಿಲ್ಲ! ಸ್ವಂತದಾದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ನೆಲೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಕನಸು ಕನಸು!


ಒಂದು ದಿನ!


ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮದ್ಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ. ಯಾಕೋ ಈ ನಗರವೇ ಪರಕೀಯ ಎನಿಸಿ ಅದೇ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮೇಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ಧಾಣದ ಕಡೆಗೆ ಬಾರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ.


ಒಂದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಈಗ ಅಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಇದ್ದಂತಹ ತನ್ನವರ ನಲ್ಮೆಯ ಆ ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳು ಇಲ್ಲಾ!


ಕೇವಲ ಇವನೂ ಮತ್ತು ಇವನ ಸಂಗಾತಿ ಮಾತ್ರ!

ಮಂಗಳವಾರ, ಮೇ 8, 2012

ವಾರಾಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ ನಕ್ಕು ಹಗುರಾಗಿರಿ

ನಗರದ ಜಂಜಾಟದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವೂದಕ್ಕೂ ಟೈಂ ಇರಲಾರದು.


ಬಹುಮುಖ್ಯವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರ, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮದುವೆಗಳನ್ನು ಆಟೆಂಡ್ ಮಾಡಲಾರದಷ್ಟು ಬ್ಯುಸಿ ಲೈಫ್.


ನಮ್ಮಗಳ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ ಬಿಡಿ. ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದರೆ ವಾರಂತ್ಯದಲ್ಲೂ ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕೂರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹತ್ತಿರದವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು, ಪೂಜೆ ಪುರಾಸ್ಕಾರಗಳು, ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳು ಅಂದರೇ ಅವುಗಳು ನಮಗಲ್ಲಾ ಎಂಬುವಂತಾಗಿದೆ. ಹಬ್ಬಗಳ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ರಜೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂದು ಸಹ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಬೇಕು. ಹಬ್ಬಗಳು ಇಲ್ಲದ ದಿನಗಳಂದು ನಮ್ಮಗಳಿಗೆ ರಜಾ. ಅಂದು ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿಬಿಡಬೇಕು ಎಂಬ ನಿರ್ಧರವನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಮಂದಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.


ಆದರೇ ಅದು ನೆರವೇರಲಾರದು!


ಇಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದ ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಹ ಉದ್ಯೋಗಿಯ ಮಗಳ ಮೊದಲನೇ ವರುಷದ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು.


ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ಇದು ಪ್ಯಾಮಿಲಿ ಪಂಕ್ಷನ್ ರೀತಿ ಇದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದರೇ ಸಾಕು ಅನಿಸಿತ್ತು.


ಆದರೇ ಮುಂಚೆನೇ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ತುಂಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ ಅನಿಸಿತು.


ಈ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಇವರ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು ಜನ ಬಳಕೆಯವರು. ಕಿರಿಯರು, ಹಿರಿಯರು, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಎಂಬ ಯಾವೊಂದು ಬೇದಭಾವವಿಲ್ಲದೇ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮನಾಗಿ ಗಮನಿಸುವುದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನೊಂದಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮಾತನ್ನಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವು. "ಇಂದು ಸಹ ಇಂಥವರು ಇದ್ದಾರಾ?" ಎಂದು.


ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರುಗಳು ಇವರಂತೆ ಇರಲಿ ಎಂದು ಬಾವಿಸಿದ್ದು ಉಂಟು.


ಇದರ ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟೋ ಏನೋ ಬರ್ತಡೇ ಪಂಕ್ಷನ್ ಸರಳವಾಗಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಮಾಮೊಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಾಗದೇ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಾಗಿ ಇರುವಂತಾಯಿತು.


ಸುಮಾರು ನೂರು ಜನಗಳು ಬಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರುಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳೂ ಬೆಂಗಳೂರು, ಅವರ ಊರಾದ ಮಂಗಳೂರು, ಕಾಸರಗೋಡು ಕಡೆಯಿಂದೆಲ್ಲಾ ಬಂದಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನ ಕಂಪನಿಯವರು ಮತ್ತು ನಾವಂದಿಷ್ಟು ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲಾ ಹೋಗಿದ್ದೇವು.


ಬರ್ತಡೇ ಕೇಕ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಉಡುಗೊರೆಯ ವಿನಿಮಯವಾದ ನಂತರ ಊಟದ ಹಾಲ್ ಗೆ ಧಾವಿಸಿ ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲು ಕೀಳುವೆವೋ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ... ಈ ಮೊದಲು ನಾನು ನೋಡಿದ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಚಿತ್ರಣ!


ಆದರೇ ಇಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ತದ್ವಿರುದ್ಧ.


ಕೇಕ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿರುವವರೆಲ್ಲಾ ಭಾಗವಹಿಸುವಂತೆ ಪ್ರೇರಪಿಸುವ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಸ್ಪರ್ದೆಗಳು. ಹಾಡು, ನೃತ್ಯ. ರಸ ಪ್ರಶ್ನೇ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಚುರುಕು ಮಾಡಲು. ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು. ಒಂದು ಕೌಟಂಬಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ರಚನಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು? ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು.


ಹಿರಿಯರು ಕಿರಿಯರು ಎಂಬ ಯಾವೊಂದು ಬೇದವಿಲ್ಲದೇ, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಅಪರಿಚತರು ಎಂಬ ಬಿಗು ಇಲ್ಲದೇ ಎಲ್ಲಾರನ್ನೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಲು ವಾತಾವರಣವನ್ನು ತಾಜಾವಾಗಿಡಲೂ ಶ್ರಮಿಸಿದ ಹೋಸ್ಟ್ ಮಂಗಳೂರಿನವಾರದ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನ ತಾಯಿಯವರ ಸಂಬಂಧಿಕರು. ಅವರ ಪಾದರಸದಂತಹ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡು ನಾವುಗಳು ಒಂದೇರಡು ವರುಷ ಕಿರಿಯರಾದೇವು. ಆ ತಾಯಿಯವರು ನಿಜವಾಗಿಯೋ ಯಾವೂದೋ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿರಲೇ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೇ ಇಂಥ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಪರಿಚತರು ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಗುವಿನ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮನೆಲ್ಲಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುವವಂತೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟರಲ್ಲಾ ಗ್ರೇಟ್!


ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವರುಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಬಳಿ ಸಾಗಿ ಹೇಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಬಂತೂ? ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಾ? ಎಂದು ನಗುಮುಖದಿಂದ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯಾಯಿತು. "ಸಾರಿ ನನಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಂಕಣಿಯೇ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತೇ, ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಮಾತನಾಡಲೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅಲ್ಲಾಲ್ಲಿ ಕೊಂಕಣಿ ನುಸಳಿಬಿಡುತ್ತೂ" ಅಂದರೂ. ನಾನು ಹೇಳಿದೇ "ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಆ ಭಾಷೆಯ ನುಡಿಗಳನ್ನೂ ಕನ್ನಡದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರಲ್ಲಾ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್!"


ಅಲ್ಲಿನ ಪುಠಾಣಿಗಳು ಅಷ್ಟೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸುಂದರವಾಗಿ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹೆಜ್ಜೆ ಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿ ಹಿರಿಯರನ್ನೇಲ್ಲಾ ಮೂಕರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರು.


ಹಿರಿಯ ಯಜಮಾನರು ಮತ್ತು ಕಿರಿಯ ಯುವತಿ ಸೇರಿ ನಟಿಸಿದ ಬಬ್ರುವಾಹನ ಅರ್ಜುನ ಕಾಳಗದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರಸಂಗ ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಚುನಾವಣೆಯ ಘೋಷಣೆಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ್ದು, ಅವರ ಕ್ರೀಯಶೀಲತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ.


ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಹ ಸ್ವತಃ ಉತ್ತಮ ಗಾಯಕರುಗಳು, ಅವರ ಎರಡು ಹಾಡುಗಳು ಯಾವುದೇ ಗಾಯನ ಮಂಡಳಿಗೂ ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.


ಎರಡು ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸಮಯ ಹೋಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.


ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ವಿಜೇತರಾದವರಿಗೆ ಪುಠಾಣಿ ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.


ನಂತರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಮಂಗಳೂರು ಶೈಲಿ ಊಟ ಮರೆಯುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಾ.


ಇದೇ ಮೊದಲೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬೋರ್ ಅನಿಸದೇ ಮನತುಂಬಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಇದರಲ್ಲಿ ಭಾಗಿ ಆದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಇದೇ ಅನುಭವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಸತ್ಯ!


ಇದು ಒಂದು ವಿನೊತನವಾದ ಯೋಚನೆ. ನಾವುಗಳು ಗಮನಿಸಿರಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಜರುಗುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಶೈಲಿಯನ್ನು. ಎಲ್ಲರೂ ಬರುವರು. ಗೊತ್ತಿರುವವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ನಗೆಯ ಮಾತುಗಳು. "ಹಾಯ್! ಬಾಯ್!" ಅಷ್ಟೇ. ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಧಾವಂತ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಕಳೆಯಲು ಜೀಪುಣತನ.


ಮನತುಂಬಿ ಒಟ್ಟು ಕುಟುಂಬ ನಕ್ಕು ಎಷ್ಟು ವರುಷಗಳಾಗಿರುತ್ತವೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ! ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರದವರು, ಸಂಬಂಧಿಕರುಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ ನಗುವುದು, ಚರ್ಚಿಸುವುದು, ಸಂವಾಧಿಸುವುದು, ಪರಸ್ಪರ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳ ಶೇರ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.


ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಬಹುದು. ಹಿಂದೆ ೧೨ ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ಬಸವಣ್ಣನವರು ತಮ್ಮ ರಾಜಾಧಾನಿ ಕಲ್ಯಾಣ ನಗರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀ ಸಾಮಾನ್ಯನಿಗೂ ಅನುಭವ ಮಂಟಪ ಎಂಬ ಚರ್ಚ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದರು. ದಿನ ನಿತ್ಯ ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಂಶಯಗಳು, ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಸಂವಾದದ ಮೊಲಕ, ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡುವ ಮೊಲಕ, ವಚನಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಮೊಲಕ ಸಮಾಜದ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ವೈಕ್ತಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ಉನ್ನತ ಸ್ತರಕ್ಕೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿತ್ತು ಎಂದು.


ಇಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ನಾಲ್ಕು ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾದಂತಹ ದಿನಗಳಾಗಿವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಂಕೋಚಪಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಯಾವೂದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಗುರಿಯ ಬೆನ್ನ ಹತ್ತಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಓಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಹಕಾರ, ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ,ನಗೆ, ನೆರೆಹೊರೆ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಲೀಷೆ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ.


ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿರುವವರ, ನೆರೆ ಹೊರೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ರಚನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ಕಿರಿಯ ಪೀಳಿಗೆಗೂ ಸಹ ಇವರೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮವರು ಎಂಬ ಬಂಧನ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಿರಿಯರಿಂದ ಕಲಿಯುವಂತಹ ಅನುಭವಗಳ ಮಾತುಗಳು ಕಿರಿಯರಿಗೆ ಸಂಜೀವಿನಿಯಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿರಿಯರಿಗೂ ಬೋರ್ ಅನಿಸುವಂತಹ ಲೈಫ್ ಕಿರಿಯರ ಆಟ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಆಹ್ಲಾದಿಸಿ ಅವರುಗಳು ಒಂದೇರೆಡು ವರುಷ ಚಿಕ್ಕವರಾಗುವರೇನೋ!!


ಇಂಥ ಎಲ್ಲಾರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಕನಿಷ್ಠ ಅಂದರೂ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗೋ, ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಗೋ ಒಮ್ಮೆ ಕಡಿಮೆ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಜರುಗಬೇಕು.


ಕಲ್ಯಾಣದ ಅನುಭವಮಂಟಪದಂತೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಅನುಭವ, ಯೋಚನೆ, ಚಿಂತನೆ, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ದರ್ಶನವನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇರುವವರ ಜೊಡಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲಿ. ಇದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅತಿ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯಲು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜವನ್ನು ಆ ಹಂತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಪ್ರೇರಕವಾಗುತ್ತದೆ.


ಏನಂತಿರೀ?

 

ಸೋಮವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 23, 2012

ಏನೇನೋ ಆಸೆ ಕನಸುಗಳ ಖಜಾನೆ..

ಒಂದಷ್ಟು ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆ ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ? ಏನು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅರ್ಥ? ನಾನು ಏನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಇದೇ ಜೀವನವೇ? ಈ ರೀತಿಯ ಯೋಚನೆಗಳು ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುವುದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ.




ನಾವುಗಳು ಹುಟ್ಟಿದಂದಿನಿಂದ ನಮ್ಮ ಮುಪ್ಪು ಕಾಲದವರೆಗೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟದ ಬದುಕನ್ನು ನಿರ್ವಯಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿರಲಿ. ಮುಂದೆ ಏನಾಗುವುದೋ? ಎಂಬ ಆತಂಕದಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿರಾಮವಿಲ್ಲದೇ ದುಡಿಯುತ್ತೇವೆ. ಇದೇ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಮುಂದೆ ವಯಸ್ಸಾದಾಗ ದುಡಿಯಲಾರವು. ಈಗಲೇ ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟನ್ನು ಸಂಪಾಧಿಸಿಡಬೇಕು ಎಂಬ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ದುಡಿಯುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತೇವೆ.



ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಲು ಹೆತ್ತವರು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಅವರ ಪ್ರವರ ಶುರು "ಏ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದು. ಟೈಂ ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಡ. ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸು. ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿದ್ದಾವೆ". ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪಾಪ ಆ ಮಗು ತನ್ನ ಜೀವನವೆಂದರೇ.. ಓದು ಮತ್ತು ಓದು ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ತೃಪ್ತಿಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.



ಮುಂದೇ ಹರೆಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಬಿಸಿ ರಕ್ತ. ಬಂಡೆಯನ್ನೆ ಕುಟ್ಟಿ ಪುಡಿ ಪುಡಿ ಮಾಡುವಂತಹ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೇ ಮತ್ತೇ ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರು ಮತ್ತು ಸುತ್ತಲಿನವರ ಪ್ರವರ ಶುರು. "ಏ ಇದು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಘಟ್ಟ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕಲಿಯುತ್ತಿಯೋ ಅದೇ ಮುಂದೆ ಬರುವುದು. ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಟರ್ನಿಂಗ ಪಾಯಿಂಟು ಇದು. ನೀನು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆ. ಅವರಿವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಕೇಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಡ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಎಕ್ಸ್ ಮ್ಸ್ ಗಳು. ಅತಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಓದು ಮತ್ತು ನಡೆ". ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.



ಟೀನೇಜ್ ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.



ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜ. ತಾನು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು. ತಾನು ಏನಾದರೂ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನವಾದದ್ದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಸಂಪಾಧಿಸಬೇಕು. ಗೆಳತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತಬೇಕು. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನ್ನಾಡಬೇಕು. ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಏನೇನೋ ಆಸೆ ಕನಸುಗಳ ಖಜಾನೆಯೆ ಮನಸ್ಸಾಗಿರುತ್ತದೆ.



ಇದೆಲ್ಲಾಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡವರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಕಾಮ!



"ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲಾ ಮಾಮೊಲು. ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಗುರಿ ನೀನು ಸಾಧಿಸು. ಮುಂದೆ ಇಂಥ ಸಾವಿರಾ ಹುಡುಗಿಯರು, ಸಾವಿರ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಗಳಿಸಬಹುದು. ಸಾವಿರ ದೇಶಗಳನ್ನು ತಿರುಗಬಹುದು. ಸಾವಿರ ಕಾರು, ಸ್ಕೋಟರ್ ರೈಡ್ ಮಾಡಬಹುದು." ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ತನ್ನ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ನಿತ್ಯ ಬೀಳುತ್ತಾ ಬೀಳುತ್ತಾ.. ನಾವುಗಳು ಆಗಲೇ ಯಾರೋ ನಡೆದಾಡಿದ ಅದೇ ಕಾಲು ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ.



ಅದೇ ಅಂಕಗಳು, ಅದೇ ಕಾಲೇಜುಗಳು, ಅದೇ ಲೇಕ್ಚ್ ರ್ ಪಾಠಗಳು.



ಇದೆಲ್ಲಾವನ್ನು ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಏಕದಮ್ ನಾವುಗಳು ಈ ಸಮಾಜ ಎಂಬ ನಿಕೃಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲಾರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೇ ಅದೇ ನಿದರ್ಶನಗಳು. "ನೋಡು ಆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನನ್ನೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಎಂಥ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ. ಕೈ ತುಂಬ ಸಂಬಳ ಮನ್ನೆ ಅವರಪ್ಪನಿಗೆ ಕಾರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ನೋಡು ಆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸು. ಆಗಲೇ ಪ್ರಾನ್ಸ್, ಅಮೇರಿಕಾ ಅಂತಾ ದೇಶ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ನೀನೂ ಯಾವಾಗ ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವುದು. ಗಮನ ಕೊಟ್ಟು ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಗಳಿಸು."



ಮತ್ತೇ ನಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಅದೇ ಆಪ್ಲಿಕೇಶನ್, ಪರೀಕ್ಷೆ, ಇಂಟ್ಯ್ರೂ ಅಂತಾ ತಿರುಗಾಟ.



ಅಂತೂ ಕೆಲಸ ಗಳಿಸಿದೆವೋ ಅಂದ್ರೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ವಾತವರಣಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಯ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವುಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಾಗಬೇಕು. ನಮ್ಮತನವನ್ನೇ ಮರೆಯಬೇಕು. ವಾರದ ೬ ದಿನಗಳ ನಿರಂತರ ದುಡಿಮೆ. ಪರ್ಪಾರ್ಮೆನ್ಸ್, ಬಡ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲಿನವರ ಕಡೆ ಮನಸ್ಸಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಂದು ಕಿರು ನಗೆಯನ್ನು ಬೀರದವರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಇದೇ ಜೀವನ.



ಆಗಲೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಜವಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಇಡುವುದಕ್ಕೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. "ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ದಿನಾ ಅಂತಾ ಉಂಡಾಡಿ ಗುಂಡನಂತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿಯಾ ಮೊದಲು ಒಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೋ" ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ.



ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯ ದೇವತೆ ಇನ್ನೂ ಸಿಗಲಾರಳು ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ "ಓ.ಕೆ" ಎಂಬ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಒಂದು ಮದುವೆಯನ್ನು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ಮೆಚ್ಚಿದವಳನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಇಚ್ಛೆ ಮೆಚ್ಚಿ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ.



ಅಂತೂ ಅದರ ಸುಖವನ್ನು ಒಂದೇರ‍ಡು ವರುಷ ಪಡೆದು. ಕೈಗೆ ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.



ಮತ್ತೇ ಇವನಿಗೆ ಇವನೇ ಧಾವಂತವನ್ನು ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಸಂಸಾರ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು. ನನ್ನ ದುಡಿಮೆ ಏನೇನೂ ಸಾಲದು. ಎಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸುವುದು ಈ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ? ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತಾನೆ.



ನಾನೊಂತೂ ಮುನಿಸಿಪಲ್ ಸ್ಕೋಲ್ ನಲ್ಲಿ ಓದಿದೆ. ನನ್ನ ಮಗ/ಮಗಳು ನಂಬರ್ ಒನ್ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಓದಲಿ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಆಸೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಮತ್ತೇ ಹೆಚ್ಚು ದುಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸಕ್ಸಸ್ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಹಾಫ್ ಸಂಚುರಿಯನ್ನು ಹಾಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ.



ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಇವನಿಗೆ ಶಾಕ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ನಾನು ಮೇಲೆ ಉದ್ದರಿಸಿದ ಮಾತುಗಳು ತನಗೆ ತಾನೇ ತನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತವೆ.



ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅವನೂ ತೃಪ್ತಿ, ಸಂತೋಷವೆಂಬ, ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಹಸಿರಾಗಿ ಸವಿಯದಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.



ಕೇವಲ ಓಟ ಓಟ..!



ಇದೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರಪಂಚದ ನೋಟ.



ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನಾವುಗಳು ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಇದು ಏಕೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾರೂ ಇರುವುದೇ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ನಾವುಗಳು ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕಬೇಕು. ಎಂಬ ಯೋಜಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅತ್ತಿತ್ತಾ ನೋಡದವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.



ಅದೇ ಸಕ್ಸ್ ಸ್ ಅಲ್ಲವಾ?



ತಾನು ಮತ್ತು ತನ್ನವರಿಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ರಕ್ತವನ್ನು ಬಸಿದಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಂದ ಮೇಲೆ ಆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಣಿವು ಬಂದಿರಲೇ ಬೇಕು. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳು ಇನ್ನೂ ಕಟೋರ ಅನಿಸುತ್ತವೆ. ಯಾಕೆಂದರೇ ಮುಂದೆ ಹದಿಹರೆಯದ ರಕ್ತವಂತೂ ಬರಲಾರದು. ಇರುವ ಚೈತನ್ಯ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಲಾರದು. ಅದು ಮತ್ತೆ ಇಳಿತದ ಹಾದಿ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಚಿಕ್ಕ ಬೇಸರ ಮೂಡುವುದು. ಚಿಕ್ಕ ನಿರಾಸೆ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸುಳಿಯುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ.



ಎಷ್ಟೇಲ್ಲಾ ದುಡಿದಿದ್ದರೂ, ಏನೇಲ್ಲಾ ಸಂಪಾಧಿಸಿದ್ದರೂ ಈ ರೀತಿಯ ನಿರಾಶೆ ಯಾಕೆ? ಎಂಬುದು ಎಂಥವರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.



ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ಏನೇಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ್ದೇನೋ ಅದು ನನಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಾ! ಇದು ಎಲ್ಲಾ ನನ್ನವರಿಗಾಗಿ. ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದೇ ಬೇರೆ!



ಆದರೇ ಈಗಾಗಲೇ ಬಹಳಷ್ಟೂ ದೂರ ಕ್ರಮಿಸಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೇ ಅದು ಸರಿಪಡಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಕಗ್ಗಾಂಟಾಗಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.



ಆದಕ್ಕೆ ನಾವುಗಳು ಒಂದಷ್ಟು ಸಾವಧಾನವಾಗಿ ನಮ್ಮವರನ್ನಲ್ಲದೇ ಪರರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು. ನಿಸರ್ಗ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ವಿಫುಲವಾಗಿ ಅಸ್ವಾದಿಸುವ ಗುಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರದವರಿಗೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಆದಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಸಹಾಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯಗಳನ್ನು ಮನೆ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಕುಳಿತು ಮಾತುಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವಂತಾಗಬೇಕು. ನೆರೆಹೊರೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಅವರ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಯಾಗುವಂತಾಗಬೇಕು.



ನಾನೇನು ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಂದರೇ. ನಾವುಗಳು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ರೋಟಿನ್ ಕೆಲಸಗಳು, ನಡಾವಳಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಯೇ ಆದ ತುಂಬ ಹೊಸದಾದ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಆಟ್ ಲೀಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಥವಾ ವರುಷದಲ್ಲಿ ೬ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೋ, ಸಹಾಯಗಳನ್ನೊ, ನೋಟಗಳನ್ನೋ, ಊರುಗಳನ್ನೋ, ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೋ, ಅಪರಿಚತರನ್ನೋ ಕಾಣುವಂತಾದರೇ.. ಆದೇ ಒಂದು ಚೈತನ್ಯವನ್ನು, ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿರುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೂರು ಪ್ರತಿಶತಃ ಕೊಡುವುದು ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾ?



ಲೇಟ್ಸ್ ಟ್ರೈ!!!

ಶನಿವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 21, 2012

ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ತೃಪ್ತಿ..



ಏನೇನೋ ಆಸೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಸಣ್ಣವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ರೀತಿಯ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದುವರೆದಾಗ ಸಿಗುವ ಅಡಚಣೆಗಳು, ಕಷ್ಟಗಳು, ಅವಕಾಶಗಳು, ಸಮಯ ಇವುಗಳೆನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಬರೀ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಯಾರನ್ನಾದರೂ ನೋಡಿದರೆ ಅವನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅವನಿಗಿಂತ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾದ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು. ಅವನು ಸುತ್ತಿದ ದೇಶಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ನಾನು ಸುತ್ತಬೇಕು. ಅವನು ಓದಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಾನು ಓದಬೇಕು. ಅವನು ಸಂಪಾಧಿಸಿದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಗಳಿಸಬೇಕು ಹೀಗೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳ ಆಸೆ ಚಿಗುರು ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಏನನ್ನೂ ನೋಡದಿದ್ದರೆ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯದರಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆಯ ಮೊಸೆಯೆ ಈ ಕನಸು. ತನ್ನಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಮುಂದೆ ಪಡೆಯುಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುವುದಾಗಿದೆ.

ಕನಸು ಅಂದರೇ ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ತನಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಏನೇ ವಸ್ತು, ಸಂಗತಿ, ದಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಅದೇ ನಿತ್ಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಕೊಡುವುದು. ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಇಂಧನವೋ ಆ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ದೇಹ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ಚಟಪಟಿಕೆಯ ಟಾನಿಕ್.

ಏನನ್ನಾದರೂ ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂದರೇ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೇ ಏನೊಂದು ಕೈಗೆ ಸಿಗಲಾರದು. ಅದು ಸರಿಯಿರಲಿ ತಪ್ಪಿರಲಿ ಆ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಬೇಕಾದರೇ ಮುಂದಡಿ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಇಡಲೇ ಬೇಕು.

ಕನಸು ಸವಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನಾಗೆಯೇ ಆಗಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತ ಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಿಂದ ಸರ್ವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ.

ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಂದು ಡೌನ್ ಥಿಂಕ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮನಾಗಿ ತನಗೆ ಎಟಕುವ ಎಲ್ಲಾ ಪಲಭರಿತ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು  ಪಡೆದೆಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.


ಇದೇ ಮಾನವನ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. ತನಗೇ ಯಾವುದು ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೇವಿಯು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದೋ.. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತನಗೆ ತನ್ನ ಏಳ್ಗೆಗೆ ಏನೇನೂ ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿ ಜೀವನ ಪರ್ಯಾಂತ ನೋಡುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ತನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಆ ಸಮಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವು ಕಂಡರೆ ಸಂತಸಪಟ್ಟು ಮುಂದಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ನೆಲೆಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಿಫಲವಾದರೇ ಅದೇ ಅವನಿಗೆ ಅನುಭವ ಪಾಠವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೇ ಅದನ್ನೇ ಬೇರೊಂದು ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಗೆಲುವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಒಂದೇ ಭಾರಿಗೆ ತಾನು ಎಂದು ಸೋಲುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಪಡೆದಿರುವುದು.

ತನ್ನ ಜೀವಿತ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತವಾದ ದರ್ಶನವನ್ನು ಕಂಡೂಂಡು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಕೊಡುವ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ತನ್ನಲಿ ಹುದುಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ರಾಗ, ದ್ವೇಷ, ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವನೆಗಳ ತೊಳಲಾಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಸೆಯ ಅಂಕುರವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿತ್ಯ ಓಡುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ಗಮನಿಸಿ ಎಂದಿಗೂ ಈ ನಮ್ಮ ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ತೃಪ್ತಿ ಅನ್ನುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂದು ಈ ಎತ್ತರದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರೂ. ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ಚಿಂತೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಆ ತುದಿಗೆ ಯಾವಾಗ ನಡೆಯುವೆನೂ ಎಂದು. ಅದೇ ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಾರದನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಇಷ್ಟು ಸಾಕು ಎಂಬ ಮನಸ್ಸು ಆಸೆ ಬಂದ ದಿನವೆ ಅವನ ಅಂತ್ಯ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಜೀವಿಯ ಪ್ರಾಣ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ತನ್ನ ಉಸಿರಾಗಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಇರಲೇಬೇಕು. ಆಗಲೇ ನೆಲೆ ಮತ್ತು ಬೆಲೆ!

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಕಷ್ಟ ನಷ್ಟ, ನೋವು ನಲಿವು ಬಂದರೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಆ ಒಂದು ಗುರಿಯನ್ನು ಸೇರುವವರೆಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ಇಲ್ಲವದನಂತೆ ಬದುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಗೆಲಿವಿನ ನಲಿವು ಕ್ಷಣಿಕ ಅಂತೆ! ಹೌದು ಅಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ ಗುರಿ ಮುಂದಿನ ಯೋಜನೆಯ ಹಿಂದೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಒಂದು ಸಾರ್ಥಕತೆ. ಸಕ್ಸ್ ಸ್ ಫುಲ್ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಂದಿನ ಸಕ್ಸ್ ಸ್ ಇಂದೇ ಮರೆಯಬೇಕು. ಹಳೆಯದನ್ನೇ ಪುನಃ ಪುನಃ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಾ ಕುರಲಾರನು. ಹೊಸ ಹೊಸ ಆಸೆಯ ಹಿಡೆರಿಕೆಗೆ ಅಣಿ ಇಡಬೇಕು.

ಇದೇ ಒಂದು ನಿತ್ಯ ಕಾಯಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ತಿನ್ನುವುದು ಬದುಕುವುದು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಕಥೆಯಾದರೇ ಈ ಮಾನವನ ಬದುಕೇ ವಿಭಿನ್ನ! ನೋಡಿ ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರು ಇಂದು ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇದ್ದೇವೆ ಎಂದರೇ ಆ ತುಡಿತದ ಕನಸಿನ ತಂತು ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಹರಿದುಕೊಂಡು ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಬಂದಿದೆ.

ಇದು ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬರಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಇರಲೇ ಬೇಕು!

ಕನಸನ್ನು ಕಾಣಿ. ಕಸುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಿಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ!

ಬುಧವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 11, 2012

ಸಹನೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರು...?

ಇದು ಒಂದು ಘಟನೆ: ಪಾರ್ಕಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದ ಅಜ್ಜಿ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದರು. ಅವರೆ ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಎದ್ದು ಕೂತರು. ಪಾರ್ಕಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಹೆಂಗಸರು ಅವರ ನೆರವಿಗೆ ದಾವಿಸಿದರು.ಮುಂಗೈ ನೆಲಕ್ಕೆ ಉರಿದ್ದರಿಂದ, ಕೈಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪೆಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿರದ ಹೋಟಲ್ ನಿಂದ ನೀರು ತಂದು ಕುಡಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡ ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮನಗೆ ಪೋನು ಮಾಡಿತು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿಂದ ಪಾರ್ಕಗೆ ದಾವಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು. ಅವಳು ಆ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಗಳೋ, ಸೊಸೆಯೋ ಇರಬೇಕು.

ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದು. ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ನೆರವು ಅಸರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಾದರೆ ಅದು ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ. ಗಂಡಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಾ.

ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಮತ್ತು ಟಿ.ವಿ ವಾರ್ತೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಹೆತ್ತ ಅಪ್ಪನೇ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು, ಅದು ಏನೂ ಅರಿಯದ ಕಂದಮ್ಮನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿ ಕೊಲ್ಲಲು ಪ್ರತ್ನಿಸಿದ್ದು. ಅವನು ಜೈಲು ಪಾಲಾದದ್ದು. ನಿನ್ನೇ ಆ ಕೂಸು ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟದ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತು ಕೊನೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ್ದು.

ಅಲ್ಲಾ ಇನ್ನಾದರೂ ಈ ಹೆಣ್ಣು ಹೆತ್ತರೆ ಅದು ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿನ ಕೆಂಡ ಎಂದುಕೊಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂರ ಸರಿಸುವುದು. ಹೆಣ್ಣು ಬ್ರೊಣ ಹತ್ಯೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದು ನಾವುಗಳು ಎಂಥ ಅನಾಗರೀಕರು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.ಅಲ್ಲವಾ?

ಹೆಣ್ಣು, ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಹೊರೆಯಲ್ಲಾ ಎಂಬುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹತ್ತು ಹಲವು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಈಗಾಗಲೇ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲಾ ನೈಪುಣ್ಯವಾದ,ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಂಗದಲ್ಲೂ ತನ್ನದೇಯಾದ ಛಾಪನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೂ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಹೆಣ್ಣೆಂದು ಹೀಗಳೆಯುವುದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ.

ತನ್ನ ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾಕೆ ಈ ಗಂಡು ಸಮಾಜ ಮರೆಯುತ್ತದೆ? ತನ್ನ ಜೊತೆಗಾತಿಯಾಗಿ ಇರಲು ಹೆಣ್ಣು ಬೇಕು. ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಬೇಕೂ ಬೇಡಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪೊರೈಸಲು ಹೆಣ್ಣು ಬೇಕು. ಇಡೀ ಮನೆಯನ್ನು ತೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಹೆಣ್ಣು ಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಕಷ್ಟವಾದ ಮತ್ತು ಕ್ಲೀಷ್ಟವಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಹೆಣ್ಣು ಬೇಕು.

ಆದರೇ ಅದೇ ಹೆಣ್ಣು ಜನಿಸಿದರೇ ಬೇಡ! ಇದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ ಸ್ವಾಮಿ?

ಹೆಣ್ಣದಾರೆ ಹೊರೆಯೆಂಬ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದವರ್ಯಾರು? ಅದು ಗಂಡಸೇ ಅಲ್ಲವಾ?

ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕೆಂದರೇ ದಂಡಿಯಾಗಿ ವರದಕ್ಷೀಣೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಯಾರು? ಗಂಡಸ್ಸಾದ ಇವನೇನು ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿಗಿಂತ ಉನ್ನತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ? ಅದು ಯಾಕೆ ಹಣ, ಒಡವೆ, ಮದುವೆ ಖರ್ಚು ಇತ್ಯಾದಿಯನ್ನು ಹೆಣ್ಣು ಹೆತ್ತವರಿಂದ ಪಡೆಯುವವನು?

ಇದೇ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ ಗಂಡು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಬಲ ಎಂಬುದನ್ನು.

ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೇ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ ಗಂಡು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲದವನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಜೊತೆಗಾತಿಯಾಗಿ ಬಾಳ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಬರುವವಳು ತನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಿಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ತರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುವ ದೌರ್ಬಲ್ಯತೆ ಈ ಗಂಡಸಿಗೆ ಯಾಕೆ ಸ್ವಾಮಿ?




ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬಂದಂತಹ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಗಂಡನ ಮನೆಯವರ ಚಿಂತಾಜನಕವಾದ ಉಘ್ರ ಕಿರುಕುಳ. ಇದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದ ಹೆಣ್ಣು ಬೆಂಕಿಗೋ, ನೆಣಿಗೋ ವಿಷಕ್ಕೋ ಶರಣು!

ಇದರಿಂದ ಎಷ್ಟೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಹೆತ್ತ ಸಂಸಾರಗಳು ಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ಬಡತನದ ಸರಮಾಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಸಾರ ನಮಗೆ ಕೇವಲ ಗಂಡು ಸಂತಾನ ಮಾತ್ರ ಜನಿಸಲಿ ಎಂದು ಎಷ್ಟೊಂದು ದೇವರ ಅರಕೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಏನೇನೋ ಪೂಜೆ ಪುರಸ್ಕಾರಗಳು.

ಇವುಗಳೆನ್ನೇಲ್ಲಾ ಮಾಡಿರುವವರು ಯಾರು ಎಂದರೇ ಅದೇ ಗಂಡು ಎಂಬ ಸಮಾಜ.

ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂಬಂತೆ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸರಾಸರಿ ೧೦೦೦ - ೯೧೪ ಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ನೋಡಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಂತರ.

ನಾವುಗಳು ನಿತ್ಯ ಹೈಟೆಕ್, ಆಟೆಕ್, ಇಟೆಕ್ ಎಂದು ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಶಿಕ್ಷಿತ ಮತ್ತು ಅಶಿಕ್ಷಿತರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಇಂಥ ನೂರಾರು ಶೋಷಣೆಗಳು ಜರುಗುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಯಾವಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯು ಬೀಳಲಾರದು. ಯಾಕೆ?

ಹೆಣ್ಣು ಹೆತ್ತರೆ ಮುಂದೆ ಮದುವೆ ಮುಂಜಿಯನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಬಾರಿ ಕಷ್ಟ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಟವಾಗಿ ಮನೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹೆಣ್ಣಿನ ಕಡೆಯವರು ಮದುವೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಾಲ ಸೂಲವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಗಂಡಿನ ಮನೆಗೆ ಕೊಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಅಲಿಖಿತ ಶಾಸನ.

ಉಳ್ಳವರು ತಮ್ಮ ಶ್ರಿಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ತೋರುಪಡಿಸಲು ಮದುವೆಯೆಂಬುದು ಸದಾವಕಾಶ. ಮದುವೆಯ ವಿಜೃಂಭಣೆಯನ್ನು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ತನ್ನ ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಕೊಂಡಾಡಲಿ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಿಂದ ಬಡವರ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವಂತೆ ನೆರೆವೇರಿಸುವರು.

ಬಡವರು ಇವರನ್ನು ತೋರಿಸಿ.. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಶಕ್ತಿ ಮೀರಿ ವರದಕ್ಷೀಣೆ ಮತ್ತು ಮದುವೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಹಟ ಹಿಡಿಯುವುದು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳಿಂದಲೇ ಇಂಥ ಅಮಾನವೀಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಶಿಶುಗಳ ದಾರುಣ ಹತ್ಯೆಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿತ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ.

ಇಂದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಟ ಒಂದಾದರೂ ವರದಕ್ಷೀಣೆಯ ಕಿರುಕುಳದ ಸಾವುಗಳ ವರದಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ವರದಿಯೇ ಅಗದೇ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳು ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ.

ಗಂಡ ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿ ಯೋಚಿಸಿ. ಇಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ. ಅವರುಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ತನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ತಾವೇ ನಿಲ್ಲುವಂತಹ ಆತ್ಮ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ರೂಡಿಸಿಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

"ಹೆಣ್ಣು ಅಬಲೆ. ಅವಳು ಚಿಕ್ಕವಳಾಗಿದ್ದಾಗ ಹೆತ್ತವರ ಅಸರೆ, ಯೌವನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಗಂಡನ ಅಸರೆ, ಮುದುಕರಾದಾಗ ಗಂಡು ಮಗನ ಅಸರೆ" ಎಂಬ ಅಸಹಜವಾದ ಗಾದೆಯನ್ನು ಹಿಂದಿನವರು ಮಾಡಿದ್ದರು.

ಅದರೇ ಇಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವಳೆ ಅಸರೆಯನ್ನು ಕೊಡುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳನ್ನೇ ಹೆತ್ತವರು, ಗಂಡನೂ, ಮಗನೂ ಅವಲಂಬಿಸುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಮೃದ್ಧಾವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ನಿತ್ಯ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಹೆಣ್ಣು ಹುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣ ಹ್ಯಾಪು ಮೊರೆಯನ್ನು ಹಾಕುವುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ತಾಯಿ ತಂದೆಯರು ಬಿಡಬೇಕು. ಅವರೂ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲಾ. ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಬಿಡೋಣ.

ಎಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೂ ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ನೆಲಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿರುತ್ತಾಳೋ ಆ ಕುಟುಂಬ ಸುಖ ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಕೊಡಿರುತ್ತದೆ.

ನಿಮ್ಮ ಕಡೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಆಸರೆಯಾಗುವವರು ಈ ಹೆಣ್ಣು ಮಾತ್ರ. ಗಂಡು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ.

ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸ್ಸೆ ಅಂಥಹದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಣ್ಣನ್ನೂ ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿರುವುದು. ಅವಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಎಲ್ಲಾರೂ ಅರಿಯಬೇಕು.

ಸಹನೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರು ಸ್ತ್ರೀ. ಅವಳ ಸಂತತಿಯನ್ನೇ ಹರಣ ಮಾಡುವುದು ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧ!