ಬುಧವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 24, 2011

ಓಂ ಶಾಂತಿ! ಓಂ ಶಾಂತಿ!

ನಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನು, ನಾವುಗಳು ಹೀಗೆ ಇರಬೇಕು, ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಹೀಗೆ ಸರಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಸುವುದು ಯಾರು ಎಂದರೇ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಎಂದು ಗಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಆ ಹಿರಿಯರುಗಳ ಮಾತನ್ನು ಸುಖ ಸುಮ್ಮನೇ ಕೇಳಿ ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆಯಲು ಶುರುಮಾಡುವುವೇ?

ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲವಾ?

ನಾವುಗಳು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಅವರುಗಳು ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿ ಪ್ರಙ್ಞೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕು.ಅದೇ ದೇವರುಗಳು. ಅಂದರೇ ಆ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಯಾವುದನ್ನೋ ಮೀರಿದ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದರೇ ಅದು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಆರಾಧಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಆ ಮನೆ ದೇವರು ಮಾತ್ರ.

ಚಿಕ್ಕಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ರೂಡಿ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಮೂಲಕ, ಅವುಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಕಲಿಯುವುದರ ಮೂಲಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆ, ಯೋಚನೆ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯಾನುಸಾರ ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಅದನ್ನು ಯಥಾಃ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ ಅದೇ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಂದು ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ. ಅವುಗಳನ್ನೇ ಭಯ ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ.



ಬುದ್ಧಿ ಬಲಿಯುವವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ, ಆಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಚರಣೆ, ಪೂಜೆ ಮಾಡುವ ದೇವರುಗಳನ್ನೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ರೂಡಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾರೂ ಮಾಡುವವರೇನೋ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಕೊಡದ ಕಾರಣ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಅದು ನಮ್ಮದೇ ನನ್ನದೇ ಒಂದು ಆಚರಣೆ. ಅದನ್ನು ನಾವುಗಳು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಯಾಕೆಂದರೇ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ,ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವವರೆಲ್ಲಾ, ನನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಕರೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದು ಕೊಂಡು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲದೇ ನಾವುಗಳು ಬಹುದಿನಗಳವರೆಗೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತೇವೆ.

ಇದೇ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ, ಇದೆ ನಮ್ಮ ಜಾತಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಇದೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಅದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ನಾವುಗಳು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೋ ಅದೇ ನಮಗೆ ಮಾಮೊಲಾದ ಗೊತ್ತಿರುವ ನಿರಾಳ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಂದೂ ನಾವು ಚಿಕ್ಕ ಜಿಙ್ಞಾಸೆಯನ್ನು ಒಂದಷ್ಟು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಯಾವಾಗ ನಮ್ಮ ಓದು, ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ, ಹೊರ ಜಗತ್ತು, ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರ, ಸಮಾಜ ಹೀಗೆ ಹಲವು ರೀತಿಯ ಜಗತ್ತಿನ ಮರ್ಮಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣು, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ನೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವನೋ.. ಆಗ ನೋಡಿ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ತರಾವೇರಿ ಗೊಂದಲಗಳು ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ.

ಯಾಕೇ ಆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ/ತಿ ನನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು/ಳು ಆರಾಧಿಸುವ ಹಬ್ಬ, ದೇವರುಗಳು, ಊಟ ಉಪಚಾರಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನಗಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ. ಅವರುಗಳ ನಡಾವಳಿಗಳೇ ವಿಪರೀತವಾಗಿವೆ ಯಾಕೇ? ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಹಿರಿಯರುಗಳಿಂದ, ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳಿಂದ, ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರದಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರಗಳು ಸಮಯ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆಯೇ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಗತ್ತಿನ ವಿರಾಟ ರೂಪವಾದ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತನೆ.


ಹಾಗೆಯೇ ತಾನು ಓದುವ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲಕ ಅವನು ತನ್ನ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ತಾನು ಆಚರಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ದೇವರುಗಳು, ಧರ್ಮ, ಆಚರಣೆಗಳು, ಇವುಗಳ ಇತಿಹಾಸ. ಇವುಗಳನ್ನು ಯಾರು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದರು? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ತನ್ನ ಅರ್ಥವಂತಿಕೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅರಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವನು. ನಾವುಗಳು ಮಾತ್ರ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಕಾರಣಗಳು ಇರುವುವೇ? ಈ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುವುದು? ನಮ್ಮ ದೇವರನ್ನು ನಾನು ಆರಾಧಿಸದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುವುದು? ನಾನು ಅದನ್ನು ಪಠಿಸದಿದ್ದರೇ ಏನಾಗುವುದು? ಹೀಗೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವನು.

ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸೆ ಒಂದು ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ತಾನು ಮಾಡುವ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ತನಗೆ ಅನುಕೂಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹಂಬಲಿಸುವನು. ಅದು ತನಗಾಗಿ ಅಥವಾ ತನ್ನನ್ನು ನೆಚ್ಚಿದವರಿಗಾಗಿ. ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಮಾಡುವ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಫಲ ಸಿಗಲೇಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಆಗುವ ಮಾಡುವ ಏನೇ ಕರ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಒಂದು ನಿರ್ಧಿಷ್ಟವಾದ ಫಲಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಭವಿಷ್ಯತ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗಲಿರುವ ಒಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಲ್ಲದೇ ಬೇರೆನಾದರೂ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯ ನೆರವನ್ನು ಅವನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ತಾನು ನಂಬಿರುವ ದೇವರು. ದೇವರು ಅವನು ಪ್ರಶ್ನಾತೀತ. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲರೂ ಅತಿಯಾದ ಗೌರವವನ್ನು ಪೂಜ್ಯಭಾವನೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ತನ್ನಂತಿರುವ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮೊಹವೇ ನಂಬುವ ದೇವರೇ ಆಶದಾಯಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಅವನಿಗೆ ಹೊಸ ಆಶಾಕಿರಣ. ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವ ಕಾಮದೇನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಶಕ್ತಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ತವಕಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಅವನ ಭಕ್ತಿಯ ಪರಕಾಷ್ಠೆಯನ್ನು ನಾವುಗಳು ಕಾಣಬಹುದು. ಅದು ಅವನ ಆರಾಧನೆಯ ಸಮಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಏನಾದರೂ ತಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ವಿಪಲವಾದರೂ ಅವನಿಗೇನೂ ಬೇಜಾರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೇ ಇದರ ಜಯ ಅಪಜಯಗಳನ್ನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಏನೋ ಊನವಾಗಿದೆ. ದೇವರು ಮುಂದೆ ಎಂದಾದರೂ ನನಗೆ ನೆರವು ನೀಡೇ ನೀಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಒಂದು ಸಮಾಧಾನ ಅವನದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಒಂದು ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ನಾವುಗಳು ಎಂದೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಾನು ನಂಬಿರುವ ಧರ್ಮ, ದೇವರುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಸರ್ವಸ್ವವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ಒಂದು ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅದೇ ಪ್ರಥಮತಃ. ಅವರ ಅವರುಗಳಿಗೆ ಅವರವರದೇ ಧರ್ಮ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು. ಯಾಕೆಂದರೇ ಅದು ಅವರ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ.

ಈ ನಮ್ಮ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಧರ್ಮ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮ ಆಚರಣೆಗಳ ಏಕ ಮಾತ್ರ ಸಂದೇಶವೆಂದರೇ "ಮಾನವನ ಪರಸ್ಪರರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಹ ಬಾಳ್ವೇ".

ಇದು ತೀರ ಅತಿ ಸರಳ ಸಂದೇಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೌದು! ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಒಂದಷ್ಟು ಗುಂಪುಗಳು ತಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಪದ್ಧತಿ ಆಚರಣೆಗಳೇ ಇಂದು ನಾವುಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಹತ್ತು ಹಲವು ಆಚರಣೆಗಳಾಗಿವೆ.

ಆ ಆ ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದ ಮೇದಾವಿ ಮಹನೀಯರುಗಳ ಸಂದೇಶಗಳು, ಉಪದೇಶಗಳೂ, ಅವರ ಜೀವನ ಚಿತ್ರಗಳು, ಸುಧಾರಣೆಗಳೆ.. ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆಗಳು, ಕಥೆ, ಪುರಾಣ, ನಂಬಿಕೆಗಳಾಗಿವೆ. ಅವೇ ನಮಗೆಲ್ಲಾರಿಗೂ ಮೌಲ್ಯಯುತವಾದ ಆದರ್ಶಮಯವಾದ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳಾಗಿವೆ.

ನಾವುಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಿಯರ ಧರ್ಮ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ತೀರ ಅಳವಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ತಿಳಿಯುವ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ನೀತಿಯೇನೆಂದರೆ ಅದು ಮಾನವ ಧರ್ಮದ ಮೇಲು ಗೈ. ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಒಂದರೊಳಗೊಂದು ತಮ್ಮ ರೆಂಬೆಯನ್ನು ಚಾಚಿಕೊಂಡಿರುವುವು. ಎಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಎಂಬುದು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಮರೆಯಲಾರದಂತಹ ಮುಖ್ಯ ಸಂದೇಶ.

ಕೆಲವೊಂದು ಆಚರಣೆಗಳು ಜನಗಳ ತಿದ್ದುಪಡಿ, ಆಚರಣೆಗಳ ವೈಪರಿತ್ಯದಿಂದ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಇಂದಿನ ಜನಗಳಿಗೆ ಬೆಸರವನ್ನು ತಂದಿರುವುವು. ಅದು ಸಹಜ! ಯಾಕೆಂದರೇ ಇಂದು ನಾವುಗಳು ಯೋಚಿಸಿರುವಂತೆಯೇ ಶತ ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಸಾವಿರಾರು ಜನರುಗಳು ಯೋಚಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಂದು ನ್ಯೂನತೆಗಳು ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ನೀತಿಗಳು ಸೇರಿವೆ. ಆದರೇ ಮೂಲತನ ಮಾತ್ರ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ, ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ತಾನು ಏನೇನೋ ಮಾಡಿದರೂ ತನಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೆಮ್ಮದಿಯೆಂಬುದು ಸಿಗುವುದು ತಾನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಯಾವುದರಲ್ಲಾದರೂ ಕೇಂದ್ರಿಕರಿಸಿ ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮರೆತು ಸುತ್ತಲಿನ ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಶೂನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ. ಇದು ತಾನು ನಂಬಿರುವ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತಹ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಭಜನೆ, ಗೀತೆ, ಗಾಯನ, ಆರಾಧನೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಸಿಗುವುದು.

ನೀವುಗಳು ಗಮನಿಸಿರಬಹುದು. ಕೆಲವೊಂದು ಮಂದಿಗಳು ತಾವು ಬೆಳೆದಂತೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸುವ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಾವುಗಳು ಅದನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರದೇಯಾದ ಒಂದು ಮನೋಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರುಗಳು ಸಹ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಸುಂದರವಾಗಿ ಸುಖ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಅಂದರೇ ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮಗಳ ಅನುಕೂಲಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರುಗಳು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯತನಗಳು ಮಾತ್ರ. ನಿಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದರೆ ನೀವುಗಳು ಅನುಸರಿಸಿ. ಅಥವಾ ನೀವೇ ಏನಾದರೂ ಹೊಸ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದರೆ ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಯರಿ. ಆದರೆ ನೀವು ಸಾಗುವ ಮಾರ್ಗ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ಕೊಡಲಾರದು, ನೀವು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕಬಹುದು, ಅಂದರೇ ಅದೇ ಒಂದು ಉತ್ಕೃಷ್ಟವಾದ ಮಾನವ ಧರ್ಮ. ನೀನು ಬದುಕು ಪರರನ್ನು ಬದುಕಲು ಬಿಡು!

ಹೀಗೆ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಮೀತಿಯನ್ನು ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಕಂಡುಕೊಂಡ, ತಾನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮಾನವ ಏಳ್ಗೆಯ ನಡಾವಳಿಗಳೇ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳು. ಇದು ಹೀಗೆ ಎನ್ನುವ, ಇವನ್ನು ನೀನು ಚಾಚು ತಪ್ಪದೇ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟಿನ ಕಾನೂನುಗಳು ಇವುಗಳಲ್ಲಾ. ಹೀಗೂ ಇರಬಹುದು.. ಹಾಗೂ ಇರಬಹುದು.. ಹೇಗೂ ಇದ್ದರೂ.. ನೀನು ಬದುಕು.. ಪರರನ್ನು ಬದುಕಲು ಬಿಡು..

ಓಂ ಶಾಂತಿ! ಓಂ ಶಾಂತಿ!

ಬುಧವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 17, 2011

ಶ್ರಾವಣದ ದಿನಗಳು ಬಂದಿವೆ



ಆಷಾಡ ಕಳೆದಿದೆ ಶ್ರಾವಣದ ದಿನಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಯ ದಿನಗಳು ಇತಿಹಾಸ ಸೇರಿವೆ. ಆಷಾಡ ಎಂದು ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಂದ ದೂರವಾದ ತನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ನಲ್ಲೆಯ ಪುನರಾಗಮನವಾಗಿದೆ. ಸಂಭ್ರಮದ ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿವೆ. ಶುಭ ಶಕುನ, ಶುಭ ದಿನಗಳು, ಶುಭ ಆಚರಣೆ ಮೊದಲುಗೊಂಡಿವೆ.

ಪ್ರಕೃತಿ ತನ್ನ ತನವನ್ನು ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿನಿಂದ ಇಡಿ ಪ್ರಾಣಿ ಸಂಕುಲವನ್ನು ಹರಸಿದೆ. ಬತ್ತಿ ಹೋದ ತೊರೆ, ಹಳ್ಳ ಕೊಳ್ಳಗಳು, ಝರಿಗಳು ಮೈದುಂಬಿ ಹರಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿವೆ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಷ್ಟಿಯೆ ಧನ್ಯತೆಯ ನಗುವನ್ನು ಬೀರಿದೆ.

ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಮಳೆಯನ್ನು ಕೆಲವು ಜಾಗಗಳು ಪಡೆದಿವೆ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ಅದರಿಂದ ಅನಾಹುತಗಳು, ಅತಿವೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಜನರುಗಳು ನಲುಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ನದಿಗಳು ತಮಗೆ ತಾವೇ ಸಾಠಿ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮಾನವ ವಾಸ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಾ ದುಃಸ್ವಪ್ನವಾಗಿದೆ.

ಇಂದು ಸಹ ಮುಂಜಾನೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡದ ತುಂತುರು ಮಳೆ ಹಲವು ಗಂಟೆಗಳಿಂದ ಚಟಪಟ ಸದ್ದಿನಿಂದ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಕಳೆದ ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಬಿಡದೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸೂರ್ಯನ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತನ್ನ ಜಾದುವನ್ನು ಜನಮನಗಳಿಗೆ ತಂಪು ನೀಡುತ್ತಿದೆ.

ಭಾರತದ ೬೫ನೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ನಂತರದ ದಿನ ಆಗಸ್ಟ ೧೬, ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆಯವರ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಅಂದೋಲನದ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ದೇಶದ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಭಾರೀ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಓಣಿ ಓಣಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಗಲ್ಲಿಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜೆಯು ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ತನ್ನ ಕೈಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಣ್ಣಾನವರಿಗೆ ಮೌನ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಯುವ ಜನತೆಗೆ ಈಗ ತಮ್ಮ ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ಮೆರೆಯುವ ದಿನಗಳು ತಾನಾಗಿ ಒದಗಿಬಂದಂತಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೆ ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೊರಾಟ ಮತ್ತು ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಇಂದು ಕಣ್ಣಿಂದ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿದಕ್ಕೆ ಸಂಭ್ರಮ ಪಡಬೇಕೋ ಅಥವಾ ವ್ಯಥೆ ಪಡಬೇಕು ತಿಳಿಯದಂತಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಈ ಹಾಳು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಲಂಚತನ, ಲಂಪಟತೆಯ ರಾಕ್ಷಸತನ ಎಷ್ಟೂ ನಲುಗಿಸಿದೆ ಎಂದರೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನ ಆಕ್ರೋಶ ಇಂದು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಕರ್ತನಾದ ಹೊಸ ಆಶ ಜ್ಯೋತಿ ಅಣ್ಣಾ ಮಾತ್ರ! ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಅವರ ದೋರಣೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಅಣ್ಣಾ ನಮ್ಮ ಜನಗಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಾರಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಜಯ ಸಿಗಲೇ ಬೇಕು ಮತ್ತು ಸಿಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸಂತಸವಿದೆ.

ಆದರೇ ಈ ವರ್ಷ ನನ್ನ ಸೀಮೆ ಬರಗಾಲವನ್ನು ಎದುರಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆಯನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನ ಮನ ಮುಲುಗುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೇ ಅಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಬರಗಾಲದ ಛಾಯೆ ದಟ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಿಡದ ಮಳೆಯಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಜಿಟಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಬಿತ್ತನೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಮುಂಗಾರು ಮಳೆಯ ಆಶಾ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಾಣುವ ಮನಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ನಿಲ್ಲದ ಗಾಳಿ ಮಾತ್ರವಾಗಿದೆ. ಅದು ಮೊಡವನ್ನು ತರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಳೆಯನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಜನಗಳ ಮೂಲ ಆಸರೆ ಮಳೆ ಮಾತ್ರ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ನದಿ, ಹೊಳೆ, ಕೆರೆ, ಚಾನಲ್ ಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೆಳೆಗೂ ಮಳೆ ಮಾತ್ರ. ಆದರೂ ನೀರಾವರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಅದು ಕೇವಲ ತೋಟಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಅಡಿಕೆ, ತೆಂಗು, ಬಾಳೆ ತೋಟಗಳಿಗೆ ನೀರು ಊಣಿಸಲೇ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪುನಃ ಕಾಲಿಯಾದ ಬೋರ್ ವೆಲ್ ಗಳು ಸಹ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸುವಂತಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಏರುಪೇರಾದರೂ ನೀರಾವರಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ರೈತಾಪಿ ಜನಗಳ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದು ಬೇಡಾ!

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನಾಚಾರಣೆಯನ್ನು ಮೊದಲ ಭಾರಿಗೆ ಜಿಲ್ಲಾ ಉಸ್ತಾವರಿ ಸಚಿವೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಸಚಿವೆಯು ಸಹ ಜೆಲ್ಲೆಯ ಇಂದಿನ ಮಳೆಗಾಲದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜೆಲ್ಲೆಯ ಬರಗಾಲಕ್ಕೆ ಏನೇನೂ ಅನುಕೂಲವನ್ನು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವೆ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಆದರೇ ಅವರು ಕೊಡುವ ಅನುದಾನ ಪ್ರಕೃತಿ ನೀಡುವ ಸಮೃದ್ಧ ಮಳೆಗೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವಾ?

ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮಯಾ ನಮಃ!

ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಾವುಗಳು ಬದುಕಬೇಕು. ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಸುಂದರ ದಿನಗಳು ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಮಳೆ ಬೇಳೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಮನುಷ್ಯ ಅರಿತು ನಡೆಯುವ ಕಾಲ ಇದಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಕಂಡಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿನ ಕಸಪಿಸ ಕೆಸರು. ಎಲ್ಲಿ ಜಾರಿಬಿದ್ದೇವೋ ಏನೋ ಎಂಬ ಜಾಗರುಕತೆಯಿಂದ ಕಾಲನ್ನು ಅದುಮಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದದು. ಮಳೆಯಿಂದ ತೊಯ್ದು ತೊಪ್ಪೆಯಾಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ತಲೆ ಮೇಲೆ ಗೋಣಿ ಚಿಲದ ಕೊಪ್ಪೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದದು. ಆದರೂ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆನದು, ಬಿಸಿಯ ಕಾವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳಲು ಒಲೆಯ ಮುಂದೆ ಕೂರಲು ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದದು.. ಎಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸವಿ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ. ಕಾಲ ಎಷ್ಟೊಂದು ಬದಲಾಗಿದೆ.

ಹೊಸ ಕ್ರಾಂತಿಯೇ ನಡೆದಿದೆ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಾ?



ಬುಧವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 3, 2011

ಸ್ನೇಹಲೋಕ

ನೀ ಇವನ/ಇವಳ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡು. ನಾಳೆಯಿಂದ ನೀನು ಇವನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗು. ಇವನ/ಇವಳ ಜೊತೆಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೋ. ಹೀಗೆ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರು ಪರರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ.

ಅವರಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಗ/ಮಗಳು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಡೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಯಾರಾದರೂ ಪರಿಚಯದವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿ ಎಂಬ ಆಸೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಣ್ಣಳತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಏನೋ ನೆಮ್ಮದಿ. ಆದರೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಡೆ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇರದೇ ಇದ್ದಾಗ ಯಾರದರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಪರಸ್ಪರ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ತೋರುವವರನ್ನು ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂಬ ಹಂಬಲ.

ಇದೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ನಮಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಗಾಧವಾಗಿ ನಾವುಗಳು ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ, ಪ್ರತಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೂ ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸುವವರನ್ನು, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವವರನ್ನು, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವವರನ್ನು ಅಥಾವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹಲೋ ಎಂದು ಹೇಳುವವರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ.

ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಗೊತ್ತು ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮುಗಳ್ನಗು ನಮ್ಮ ಎಷ್ಟೋ ಮನದಲ್ಲಿನ ಗೊಂದಲ, ಭಯ, ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿರುತ್ತದೆ.

ಇದು ಇಲ್ಲವೆಂದರೇ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದೇ ದಂಡ ಎನ್ನುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಸಂಘ ಜೀವಿ ಎಂಬುದು ನಾವುಗಳು ಬುದ್ಧಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ. ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಏನನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಾಡಬಹುದು ಆದರೇ ಪರಸ್ಪರರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳ, ಚಿಂತನೆಯ ವಿನಿಮಯದ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಒಂಟಿ ಸುಂಟರಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ದುಡಿತವಿಲ್ಲದೇ ಬರುವ ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಯುವ ಸಂಬಂಧವೆಂದರೇ ನಮ್ಮ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧ/ಸಂಬಂಧಿಗಳು. ಅದು ನಾವುಗಳು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟರು, ಪಡದೇ ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕು.



ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು. ನೀವೆ ಯೋಚಿಸಿ ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನ್ನಾಡಿದಷ್ಟು ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ತೋರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು.

ಅದೇ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರ ಹತ್ತಿರ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆ, ಪಾಸೀಟಿವ್ ಅಂಶಗಳಿಗಿಂತ ನಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ವೈಪಲ್ಯಗಳನ್ನು, ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಹೆಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ರ್ರೀ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕ್ಷಣಗಳೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತಹ ಸಂತೋಷದ ಮತ್ತು ನಿರಾಳವಾದ ಸುಂದರ ಸ್ವಪ್ನಗಳು. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವುಗಳು ತೆರೆದ ಮನದಿಂದ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ದುಃಖಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರ ಅಸರೆಯಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಒಂದೇರಡು ಸಾಂತ್ವನದ ನುಡಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಗೆಲುವಿನ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ಉತ್ತೇಜನವಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಅಭಿರುಚಿಗೆ ಅವರುಗಳ ತಾಳ ಮೇಳಗಳಿರುತ್ತೇವೆ. ಯಾವುದನ್ನು ಇದು ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದು, ಏನೋ ನೀನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೇ ಎಂದು ಕೊಂಕಾಗಿ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಅಲ್ಲವಾ ಸ್ನೇಹಲೋಕ! ಒಂದು ವೇಳೆ ಏನಾದರೂ ಆ ರೀತಿಯ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು ಬಂದರೂ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ತಿದ್ದುವ ರೀತಿಯಾಗಿರುತ್ತೇವೆ ವಿನಾಃ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಂಗಿಸುವುದಂತೆ ಅಲ್ಲ.




ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಂಬಂಧ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿತ್ಯ ನೂತನವಾಗಿರುವುದು ಅಂದರೇ ಅದು ಗೆಳೆತನ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವಯೋಮಾನವಿಲ್ಲ, ಲಿಂಗ ಬೇದವಿಲ್ಲ, ಅಂತಸ್ತು ಇಲ್ಲ.. ಯಾವೊಂದು ಅಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಘಟಿಸುವ ಒಂದು ತಣ್ಣನೆಯ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶವಾದ ಝರಿ.

ಅದು ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಎಷ್ಟೊತ್ತಾದರೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅವರುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯರು. ನಾವುಗಳೂ ಓಡಾಡುವ ನಿತ್ಯ ಓಣಿಯಿಂದ ನಾವುಗಳು ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿದ ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ಹೊಸ ಜಾಗ, ಊರು, ಸ್ಥಳ, ದೇಶ ಏನಾದರೂ ಆಗಿರಲಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯತಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕನಿಷ್ಟ ಒಬ್ಬರೂ ಇಬ್ಬರನ್ನಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಚಯದವರು ಎಂಬುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಎಂದು ಮರೆಯದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಎಲ್ಲೋ ಹುಟ್ಟಿ, ಎಲ್ಲೋ ಬೆಳೆದು, ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿಗೆ ಎಂದು ಬಂದಂತಹ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಸರೆಗೆ ಬರುವವರು ಎಂದರೇ ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳು ಮಾತ್ರ. ಯಾರು ಗೊತ್ತಿರದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿರುವವರೇ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳು! ಇದೇ ಒಂದು ನಿಜವಾದ ಮಾತು.

ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಈ ವೇಗದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನಾವುಗಳು ಪಡೆಯಬಹುದು.

ಹಾಗೆಯೇ ನಾವುಗಳು ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಬೇಟಿ ಮಾಡಿರುತ್ತೇವೆ? ಮಾತನ್ನಾಡುವುದು, ಕುಶಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ?

ಅಂದು ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಇದ್ದೇವು. ಅದರೆ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ಬೇರೆ ಇಂದು ಮತ್ಯಾರೋ ನಮಗೆ ತೀರ ಹತ್ತಿರದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರುಗಳು ಹೊಸ ಗೆಳೆಯರು ಮತ್ತು ಗೊತ್ತಿರುವವರು. ಹಾಗೆಯೇ ಇವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವಂತಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಂತಹ ಅವರನ್ನು ನಾವುಗಳು ಏನೂ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಸಮಯ, ಸ್ಥಳ, ಅವಕಾಶದ ಅಭಾವದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಹಳತಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಯೋಚಿಸಿ ಈ ರೀತಿಯ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಗೊತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ನಾವುಗಳು ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು ನೂರಾರು. ಹಾಗಂತಹ ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡೆಗಣಿಸಿರುತ್ತೇವೆ ಎಂದೇನಲ್ಲಾ. ಸಮಯ ಸಿಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಜರೂರತು ಬರಬೇಕು.

ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ತಂತ್ರಙ್ಞಾನದ ಕೊಡುಗೆಗಳಾದ ಸೇಲ್ ಪೋನ್, ಪೇಸ್ ಬುಕ್, ಆರ್ಕುಟ್ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸ್ನೇಹಿತರ ಕಾಂಟ್ಯಕ್ಟ್ಸ್ ಇವೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ. ನಾವುಗಳು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಟಚ್ ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಎಣಿಸಿದರೇ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ?

ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹದ ಹೊಸ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಗೆಳೆಯರನ್ನು/ಗೆಳತಿಯರನ್ನು ಅಂದಿನ ದಿನ ಮಾನಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬೆಳೆಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತೇವೆ. ಇಂದಿನ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಇವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ವಿಚಾರ ವಿನಿಮಯ, ಪರಸ್ಪರ ಮಾತುಕತೆ, ಬೌದ್ಧಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ... ಇದೇ ನಿಜವಾದ ಸತ್ಯ.

ನಾವುಗಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೇಸ್ಟ್ ಪ್ರೇಂಡ್ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದವನು/ಳು ಎಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರುಗಳ ಅಡ್ರಸ್ಸೇ ಇಲ್ಲದವರಾಗಿರುವೆವು. ಏನೂ ಮಾಡಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯುಗ ಯುಗಗಳು ಸಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಅದರೂ ಈ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವಷ್ಟು ಮಾತುಗಳು, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಹಿಂದಿನ ಪುರಾಣ ಪುಣ್ಯಕತೆಗಳಿಂದ ಇತ್ತೀಚಿಗಿನ ಸಿನಿಮಾ ಕತೆಗಳವರೆಗೂ, ಎಷ್ಟೊಂದೂ ವಿಚಾರಗಳು ಬೆಳೆದು ಬಂದಿವೆ ಅಂದರೇ ಅದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನಾವುಗಳು ಅರಿಯಬೇಕು.

ಅದಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.. ಬೆಳೆದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡು. ನಿನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡಿ ಆಗ ನಿಮ್ಮ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನ ಸುಖಮಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸ್ನೇಹವೆಂದರೇ ಏನೂ ಮತ್ತು ಯಾಕೆ ನಾವುಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಸಂಬಂಧವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮೋಬೈಲ್ ಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರಿಂದ ಬರುವ ಎಸ್. ಎಂ. ಎಸ್ ಗಳು ಸಹ ಹತ್ತು ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ನಾವುಗಳೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚನವನ್ನುಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ರೀಯಲಿ ಪ್ರೇಂಡ್ಸ್ ಶಿಪ್ ಇಸ್ ಗ್ರೇಟ್!

ಹಾಗೆ ನಾವುಗಳು ಹೊಸ ಹೊಸ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅವರ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಗುಣ, ಅಭಿರುಚಿ, ಮಾತು ನಮಗೆ ತೀರ ನಮ್ಮವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಯಾಕೋ ಇವರು ನಂಬಿಕೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅವರುಗಳಿಗೂ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ನೇಹದ ಮೈತ್ರಿ ಉಂಟಾದಾಗ ಸ್ನೇಹ ಗಾಢವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶ, ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಂದ ಗೆಳೆತನ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಂತಃಕರಣದಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಕಂಡಿಷನ್ ಇಲ್ಲದೇ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ನೇಹ ಹಸ್ತವನ್ನು ಚಾಚಿರುತ್ತಾರೆ.

ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕ್ಷಣಗಳು ಏನೋ ನನಗೆ ತುಂಬ ಖುಷಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನ್ನಾಡಿದರೇ ಏನೋ ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಗುರವಾದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಅನುಭವಗಳು ನನ್ನ ವೃತ್ತಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವರ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ, ಜಾಣತನ ನಾನು ಕಲಿಯಬಹುದು. ನಾನು ಎಡವಿದರೆ ಅವರು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಅವರುಗಳ ಮಾತುಗಳು ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಒಂದು ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿ ತೀರ ಹತ್ತಿರದವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.




ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ ನಮಗೆ ನಾವು ತಿಳಿಯದೇ ಒಂದೊಂದು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಯಾರೂಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲದ್ದು, ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರ ಮುಂದೆ ಅದೇ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ಯಾಕೆಂದರೇ ಆ ಒಂದು ಕಂಪ್ಯಾನಿಯನ್ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೊಂದು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮವರು/ನಮ್ಮವಳು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿರುವವರು ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗ ಹೆಜ್ಜೇನು ಸವಿದಂತೆ. ಸವಿ ಸವಿಯಾದ ಅನುಭವಗಳ ಖಜಾನೆಯನ್ನು ಹಂಚುವಂತ ಅಪರೂಪದ ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಕೆಲವರದಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ನಾವುಗಳು ಎಷೊಂದು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳಿಂದ ಕಲಿತುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಅವರುಗಳೇ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತಿದ್ದುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಮೇಸ್ಟರ್ ಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಿಟ್ಟು ಸೇಡವುಗಳು ಬರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಕೆಲವೊಂದು ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಬ್ಬರೊನ್ನೊಬ್ಬರು ಮಾತನ್ನಾಡಿಸದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಟೂ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಕೆವಲ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಪರ್ಪಸ್ ಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದು ವಿಚಾರಗಳ ವೈರುಧ್ಯಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಟ್ಟಾಗುವುದು. ಇಲ್ಲ ಅಂದರೇ ಅದು ಸ್ನೇಹವೇ ಅಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೇ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾಕೇ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾದಾಡುವನು? ಅವನ ಪಾಡಿಗೆ ಅವನಿರುವನು ಅಲ್ಲವಾ? ಇದನ್ನು ನಾವುಗಳು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತಂದೆಯ ರೀತಿಯಾಗಿ ದಂಡಿಸುವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ತಾಯಿಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹರಿಸುವವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ತಂಗಿಯ/ತಮ್ಮನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಮತೆಯನ್ನು, ತುಂಟತನವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು, ದುಃಖವನ್ನು, ನೋವನ್ನು, ಅನುಭವವಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರರು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ಕಾಣವುದು ನಿತ್ಯ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಸ್ನೇಹತ್ವಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವ ಬರುವುದು.

ಮಂಗಳವಾರ, ಜುಲೈ 26, 2011

ದಟ್ಟ ಕಾನನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ.....

"ದೇಶ ಸುತ್ತ ಬೇಕು ಕೋಶ ಓದಬೇಕು"

ಹೌದು! ನಾವು ನಮ್ಮದೇಯಾದ ವಿವಿಧ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ, ಬಿಡುವಿನ ಸಮಯಗಳನ್ನು ಹತ್ತು ಹಲವು ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಂದಿರುಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಊರು ಅಥವಾ ಅವರ ಜೆಲ್ಲೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಅವರ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿಯೇ ನೋಡದೇ ತಮ್ಮ ಆಯಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಪೊರೈಸಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆ ರೀತಿಯ ಪರ್ಯಾಟನೆಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಕನಸು ಮನಸಿನಲ್ಲೂ ಯೋಚಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ನಿಮಿತ್ತಾ ವಿವಿಧ ಹತ್ತಿರದ ಊರುಗಳನ್ನು, ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಜೀವ ಮಾನದಲ್ಲಿ ಕಂಡಿರುವಂತಹ ನೂರಾರು ಮಂದಿಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ನಡುವೆ ಕಾಣಬಹುದು.

ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು ಮೇಲೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವ ಒಗಟು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಅಲ್ಲವಾ?

ಆದರೂ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ತಮ್ಮ ಜೀವಿತಾವದಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಓದಲು ಅವರಿಗೆ ಸಮಯಾವಕಾಶ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತದೆ? (ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗಿದ್ದರೆ)

ನಮಗೆಲ್ಲಾ "ಪ್ರವಾಸ" ಎಂಬ ಪದ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಅಂದರೇ ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಲ್ಲಿಯೇ. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಾಗ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಂದ ಒತ್ತಾಯಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಕಾಡಿಬೇಡಿ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿರುತ್ತೇವೆ. ಅಲ್ಲಿಯು ಸಹ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರುಗಳು ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಓ.ಕೆ ಅಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಪೋಷಕರು ಮನಸ್ಸಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಿಟ್ಟಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರುಗಳಿಗೆ ಏನೋ ಭಯ!! ಅಥವಾ ಅವರುಗಳಿಗೆ ಅವರ ಪೋಷಕರುಗಳು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿರುವುದರ ನೆನಪೇನೋ?

ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಉನ್ನತವಾದ ವಿಷಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಪ್ರಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯ ಮತ್ತು ಅಭ್ಯಾಸ ಅನಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಕಾರಣಗಳು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಇವೆ.

ಆದರೂ ಸಹ ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೇ ನಗರದ ವಿವಿಧ ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಶಾಲೆಗಳು, ಕಾಲೇಜುಗಳು ಮತ್ತು ಕಛೇರಿಯ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಅದರ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಅರಿತು ತಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಮಾಮೊಲಿ ಜೀವನದಿಂದ ಕೆಲವು ಸಮಯ ವಾರಾಂತ್ಯಾದಲ್ಲಿ ತುಂಬ ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾಗಿ ಕಳೆಯಲು ಒಂದು -ಎರಡು ದಿನ ಅಥವಾ ಒಂದು ವಾರದ ದೀರ್ಘ ಪ್ರವಾಸಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಪ್ರಪಂಚದ ಪೂರ್ಣ ಬಾಗದ ಕೇವಲ ಒಂದು ಚುಕ್ಕೆಯಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅರಿಯುವ ಮೊಲಕ ತಮ್ಮ ಮನೋಸಂತೋಷವನ್ನು ಮತ್ತು ಮನೋವಿಕಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಈ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ನಾವು ವಿವಿಧ ಜನ, ಪರಿಸರ, ಪದ್ಧತಿ, ಜನರು, ಉಡುಗೆ, ತೊಡುಗೆ, ಆಚಾರ, ವಿಚಾರ, ನಿಸರ್ಗ ವೈವಿಧ್ಯತೆ, ಜೀವ ಸಂಕುಲ.. ಹೀಗೆ ನೂರಾರು ಗೊತ್ತಿರದ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ "ಕೂಪ ಮೊಂಡುಕತನವನ್ನು" ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಹಾಸಮಯವಾಗಿ ನಿಸರ್ಗದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೆಲವು ಗಳಿಗೆ ಕಳೆಯಬೇಕು ಅಂದರೇ (ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್) ಚಾರಣಾ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದದ್ದು.

ಈ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಸುಂದರ ಭವ್ಯವಾದ ನಿಸರ್ಗ ತಾಣಗಳು ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾರ ಅದೃಷ್ಟವೇ ಸರಿ!

ಈ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಕೃತಿ ಸ್ನೇಹಿ ಮನಸ್ಸು. ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕೆಲವೇ ಮಂದಿಯ ಒಂದು ಟೀಂ ಇದ್ದರೆ ಅದು ತುಂಬ ಮನರಂಜನೆಯಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ನಾವುಗಳು ಈ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯ, ಉನ್ನತ ಶಿಖರ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ, ಜುಳುಜುಳು ಹರಿಯುವ ಜಲಧಾರೆಗಳು, ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣುಗಳ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಸಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವ ರೋಮಾಂಚನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬಹುದು.



ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಲಿಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಹಾನ್ ಮುಖ್ಯ ವಿಸ್ಮಯಗಳ ನಡುವೆ ಕೇವಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿ ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಕರಗಿ, ಈ ನಮ್ಮ ಜಂಜಾಡದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನೆನಪು ಸಹ ಬಾರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆಯಬಹುದು. ನಾವುಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಆ ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿಯೇ ಗುಣಕಾರ ಭಾಗಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಮತ್ತು ಒಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ನ್ನು ಆ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತೆಗೆ ಹೇಳದೆ ಇರಲಾರಿರಿ.

ಹೌದು! ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು ನಮ್ಮ ಪುರಾಣ, ಪುಣ್ಯ ಕಥೆಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಾನ್ ಸಾಧಕರ ತಾಣಗಳು ಬಹು ದೂರದಲ್ಲಿವೆ. ನಾಗರೀಕತೆಯ ಯಾವ ಸೋಂಕು ಇಲ್ಲದ ಪೂರ್ಣ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತೆಯ ಕೊಡುಗೆಯಾದ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯ, ಉನ್ನತ ಮಹಾನ್ ಶಿಖರದಲ್ಲಿವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕೃತಕವೆನಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಅದರದೇಯಾದ ಶ್ರೀಮಂತವಾದ ವರ್ಣನೆಗೆ ನಿಲುಕಲಾರದ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯಲ್ಲಿವೆ.

ಈ ರೀತಿಯ ಪರಿಸರದ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕರ ಕಾದಂಬರಿ, ಕತೆ, ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತೀಚಿನ ಹಲವು ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ.

ಆದರೇ, ಆ ರೀತಿಯ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ನಾವುಗಳು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ಈ ರೀತಿಯ ದಟ್ಟ ಕಾನನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಾಗಲೇ ಅದರ ಪರಿಣಾಮದ ಮಹಿಮೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು.

ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಕುವೆಂಪು,ಕಾರಂತ ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಯಾಕೆ ಹಾಗೇ ತಮ್ಮ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಹಾನ್ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿರುವವರು ಎಂದರೇ ಅವರು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಸರವೇ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೇರಕವಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಅವರ ಮೊಲಕ ಹಾಗೆ ಬರೆಯಿಸಿತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದೇ ಭೂಮಂಡಲವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರುವ ಈ ದಿವ್ಯ ಪರಿಸರದ ಮಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ಜಾದು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಪರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಮಿತಿಯನ್ನು ಅರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಅಲ್ಲಿರುವ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಸಸ್ಯ ಜೀವ ಸಂಕುಲ, ಮರ, ಗಿಡ, ಬಳ್ಳಿಗಳು, ವಿವಿಧ ಜಾತಿಯ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಲರವ, ವಿವಿಧ ಶಬ್ಧಗಳು. ಮುಂಜಾನೆಯೊಂದು ರೀತಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸಂಜೆ - ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯು ನವಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಗಳಿಗೆ ಗಳಿಗೂ ಬದಲಾಗುವ ಆ ರಂಗಿನ ರಂಗ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಸೂತ್ರಧಾರ ಅವನೇ ಅವನು ಎಂಬುದು "ಚಾರಣ"ಕ್ಕೆ ಬಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅನುಭವಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶವಿಲ್ಲ.

ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರವನ್ನು ಏರಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಭವ್ಯ ಆಕಾಶವೇ ಕೊನೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ದಟ್ಟ ಹಸಿರು ಕಾಡು, ಪ್ರತಿ ಮರವೂ ತಾನು ಆ ಶಿಖರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬಂತೆ ನವ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಮುಗಿಲು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ನಾವೇ ಧನ್ಯ. ಈ ಶಿಖರಗಳಿಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದೇವೇ ಎಂಬಂತೆ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ಬಿಳಿ ಮೋಡಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ನಾವುಗಳು ಧನ್ಯ ಮಾತ್ರ. ಈ ಉನ್ನತವಾದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಂಚಾರವಿದೆ ಎಂದು ಬೀಗುವ ತಂಗಾಳಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ದೇಹ ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿದಾಗ ಮಾತೇ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣು ಶರಣು ಅನ್ನುತ್ತದೆ.



ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಏನೂ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಮೌನವಾದ ಆ "ನಿಶಬ್ಧ" ವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾಗಿರುವುದೇ ಕಾಯಕ.

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಾನ್ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳೇ ದಿವ್ಯ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ ನಾವುಗಳು ಸಹ ಏನೊಂದು ಮಾತು ಬಾಯಿಗೆ ಬಾರದೇ ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ "ಧ್ಯಾನಸ್ಥ" ವಾಗುವುದು, ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

(ಈ ಮೇಲಿನ ಭಾವನೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಉಂಟು ಮಾಡಿದ್ದು, ನಾವುಗಳು ಕೂಡಚಾದ್ರಿಯ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಏರಿ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ. ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಗಡಿಗರು ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಈಗಲೂ ನನಗೆ ವಿಸ್ಮಯ ಮತ್ತು ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ! ಅಂದಿನ ಆ ಕ್ಷಣ)

ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿತ್ಯ ದಿನಚರಿ ಯಾವುದೇ ವೇಳೆ, ಯಾವುದೇ ದಿನ ನಿಲ್ಲದೇ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಚಾಲನೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಠವೇ ಸರಿ!

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ವಿವಿಧ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಕಲಿಸಿ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಡನಾಡುವಂತೆ ಮಾಡವಂತಾಗಬೇಕು. ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೂ ಬೇರೆಯುವಂತೆ ಅನುವು ಮಾಡಿ ಕೊಡಬೇಕು.



ಹಾಗೆಯೇ ಈ ರೀತಿಯ ತಾಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಮ್ಮ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಯಾರೇಲ್ಲಾ ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರವಾಸ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಅವರ ಮೇಲಿದೆ. ನಾವುಗಳು ಅವುಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಯಾವುದೇ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಅವನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸಿ ಬರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ ವಿನಾಃ ನಮ್ಮ ನಾಗರೀಕತೆಯ ವಿವಿಧ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರುವುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುವುದಲ್ಲಾ. ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇಂದಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯವಶ್ಯ.

ಬುಧವಾರ, ಜುಲೈ 20, 2011

ಪ್ರೀಮಿಯರ್ ಶೋ::ಲೀಕಾಯುಕ್ತ ವರದಿ

ಇಂದು ಮುಂಜಾನೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗದೇ ಇರುವಂತಹ ಶಾಕ್ ಸುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಾಣು ಭಾಗ್ಯ ಎಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಜನತೆಗೆ ಲಬಿಸಿತ್ತು ಎಂದರೇ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಲ್ಲ.

ಅದು ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ದಿನ ನಿತ್ಯ ದಾರವಾಹಿಯಾಗಿ ವರದಿಯಾಗುತ್ತಲೆ ಇದ್ದಂತಹ ಸಂಚಿಕೆಗಳು. ಆದರೆ ಇಂದು ಅದರ ಪೂರ್ಣ ಮೋವಿಯ ಪ್ರೀಮಿಯರ್ ಶೋ ಯಾವುದೋ ಮಾಯದಲ್ಲಿ "ಲೀಕಾಯುಕ್ತ ವರದಿ"ಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ವರದಿಯ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಬಿಡುಗಡೆಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ಮೊದಲೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರ ಕಾಳಜಿಗೆ ಉದಾಹರಣೆ ಅಲ್ಲೂ ಭ್ರಷ್ಟತೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಲು ಅವರದೇಯಾದ ಕಾರಣಗಳು ಉಂಟು. ಅವುಗಳ ಸದುಪಯೋಗವನ್ನು ಪಾಲುದಾರರು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೇ!

ಆದರೆ ತಮಾಷೆಯ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿಯ ಆಕ್ರಮ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ವೈವಾಟನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಮುಖ್ಯ ಕೂಳಗಳು ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಾರ ಪಾಲದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಕಳ್ಳತನದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಅಧಿಕೃತ ವರದಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಮುನ್ನ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ವರದಿಯಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೇ ನಾವುಗಳೇ ಪಕಾ ಪಕಾ ನಕ್ಕು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಯಾರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ.

ಯಾರೊಬ್ಬರು ಹೌದು! ನಾವು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ "ಇದು ಅಧಿಕೃತ ವರದಿಯಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗಲೇ ನಾವುಗಳು ಏನೂ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ." ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ "ನಾವುಗಳು ಮಾಡಿರುವ ವ್ಯವಹಾರ ಎಲ್ಲ ಅಧಿಕೃತ ಮತ್ತು ಪಾರದರ್ಶಕ ನಮ್ಮ ಹೆಸರು ಇದೇ ಎಂದರೇ ಯಾರೋ ತಿಳಿಯದೇ ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಬೇಕಂತಹ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿರಬಹುದು" ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ಸಮರ್ಥನೆಯ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನೇ ಪೋಣಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಅಂದರೇ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿರೂಪಾಯಿಯ ಅದಿರು, ಮಣ್ಣು ಎಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಗಮಾಯವಾಯಿತೇ ಪಾಪ ನಮ್ಮ ಈ ಗಣಿ ಮಾಲಿಕರುಗಳು, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರ ಏನೇನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೇ? ಪಾಪ ಅವರುಗಳ ಪಾತ್ರ ಏನೋ ಇಲ್ಲವೇನೋ?



ಇವರ ಇಂದಿನ ಈ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಯಾವುದರ ಮೊಲದಿಂದ ಬಂದಿತು ಸ್ವಾಮಿ!

ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನ್ನಾಡುವುದೇ ಜಿಗುಪ್ಸೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆಯ ನೋವು, ನಲಿವು, ಅವನಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ, ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪತ್ತಿನ ಸಮಪಾಲು, ಇದ್ಯಾವುದು ಈ ಮಹನೀಯರುಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ತಪ್ಪು ಮಾಡದವರು ಯಾರ್ವಾರ್ರೇ ಎಂಬ ಡೈಲಾಗ್ ನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ ಇವರುಗಳಿಗೆ ನೈತಿಕತೆ ಎಂದರೇ ಏನೂ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಪಡಿಸಬೇಕು.

ಅಧಿಕಾರದ ಪ್ರಮಾಣ ವಚನ ಓದುವಾಗ ಇವರುಗಳು ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನೂ. ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಮೈ ಮರೆಯುವಾಗ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದು ಏನಕ್ಕೆ?

ಬಿಡಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಎಂದರೇ ಜನರು ಏನನ್ನು ಹೇಳುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇವರುಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ.

ಅದರೂ ಪುನಃ ಈ ಮಹನೀಯರುಗಳೇ ಅದು ಹೇಗೆ ಪುನರಾಯ್ಕೇಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಾರೆ? ವಿದಾನಸೌಧವೇನು ಇವರುಗಳು ವಾಸಮಾಡುವ ಆರಮನೆಯೆಂದುಕೊಂಡು ಮತದಾರರು ಇವರಿಂದ ಆಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ಜನತೆಯೇ?

ನಾವುಗಳು ಭವ್ಯ ಭಾರತ, ಭವ್ಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂದು ಶಾಲೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಜ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಓದುವುದಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೂ ಏನೊಂದು ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲವಲ್ಲ ದೇವ್ರೂ?

ಇವರುಗಳು ಕೊಡಿ ಇಡುವ ಹಿಡಿಗಂಟು ತಾವು ತಿಂದು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮರಿಗಳವರೆಗೂ, ಇಡಿ ತಮ್ಮ ಖಾಂದನ್ ನೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳು ತಿಂದು ತೇಗಿದರೂ ಕಳೆಯದಾರದಷ್ಟು ಮಣ್ಣು, ಹೊನ್ನೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಂಬಂತೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವರಲ್ಲ? ಇವರುಗಳಿಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ ಆದರೂ ಮರ್ಯಾದೇ ಇದ್ಯಾ? ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ.

ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಂತಹ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೂ ಇವರಿಗೂ ಹೋಲಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಭಯವಾಗುವ ರೇಂಜಿಗೆ ಇವರುಗಳು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟಿರುವವರೋ ಅಥವಾ ನಾವುಗಳು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಮತದಾರ ಎಡೆವಿಬಿಟ್ಟಿರುವನೇ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ.

ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಕೊಡಲಿ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ. ಯಾರಾದರೂ ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆಯವಂತಹ ದೇಶ ಭಕ್ತರು ದ್ವನಿ ಎತ್ತಿದರೇ ಅವರ ಕೂಗನ್ನೂ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಳ್ಳ ಇಡಿಸಬೇಕೋ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೇ ತಗ್ಗಿಸುವಂತಹ ನಾಯಕ ಮಣಿಗಳು ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ.




ನೀನು ಒಳ್ಳೆಯವನಲ್ಲ ಎಂದರೇ ಸಾಕು, ನೀನೇಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವನು ಮೊದಲು ನೀ ನೋಡಿಕೋ ಎಂದು ಒಣ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ನಮ್ಮ ಕನಸು, ನಮ್ಮ ಉತ್ಸಹ, ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ, ನಮ್ಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸುಳಿ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ಬದಲಾವಣೆಯ ಸಿಹಿ ಗಾಳಿ ಯಾವಾಗ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಿಸುವುದು?

ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಭ್ರಷ್ಟರಾದರೂ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಮಜಾ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಭಂಡತನ ನಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಯಿಯಾಗಿ ಕೂಂತು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಕಳಂಕ ಮೆತ್ತಿದರೇ ನಾಚಿಕೆಯೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೇ ಇದೇನೂ ಮಹಾ ಬಿಡಿ! ಯಾರೂ ಮಾಡಿಲ್ಲದಂತಹದೇನೂ ನಾನು ಮಾಡಿಲ್ಲ! ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ.

ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ ನೈತಿಕ ಪಾಠಗಳು ಇವರುಗಳು ಯಾರು ಓದಿಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ.

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾಕೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಧ್ಯೇಯವಾದರೂ ಏನೂ ಎಂಬುವಂತಾಗಿದೆ.

ಹಿಂದೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗೆ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಡುವವರುಗಳ ಜನರ ಜೀವನ ಶೈಲಿಗೂ, ಇಂದು ಅಡಿ ಇಡುತ್ತಿರುವವರ ಶೈಲಿಗೂ ಹೋಲಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡುವವನೇ ಪಾಪಿಯಂತಾಗಿದೆ.

ಹಿಂದೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆ ಮಾಡುವವನು ಎಂದರೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಗು ಮುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾಕೆಂದರೇ ಅಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಗಳಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತಹ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಸಂಪತ್ತನ್ನೇ ಜನರ ಸೇವೆಗಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಏನೊಂದು ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಮಾರಿ ಪರರಿಗೆ ಉಪಕಾರಿ ಎಂಬಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೇ ಇಂದು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿದೆಯೇ ನಮ್ಮ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ?

ಇದೊಂದು ಪ್ಯಾಶನ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇಂದು ಯಾರು ಹೆಸರಿಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ದುಡ್ಡು ಒಂದು ಇದ್ದಾರೆ ತಾವುಗಳು ಹೇಗೆ ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಜನರ ಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಹಸಿರಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇರಬಹುದು ಎಂಬ ಐಡ್ಯಾ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಏನಾನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಲೂ ಇವರುಗಳು ತಯಾರು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಧಿಕಾರ ಯಾವಗಲ ಇವರ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬೇಕು. ಯಾಕೆಂದರೇ ತಾವು ಮಾಡುವ ಆಕ್ರಮ ಸಂಪತ್ತು, ಆಸ್ತಿ ಇವುಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಅದೇ ರಕ್ಷ ಕವಚ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶತ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಆಧಿಕಾರವನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರನ್ನು ಬೆಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಮತ್ತು ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರೋ ಅವರೇ ಜನನಾಯಕರಾಗುತ್ತಾರೆ.ಅವರುಗಳೇ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಆರಿಸಿಬರುತ್ತಾರೆ. ಹಣವಿಲ್ಲದವರೂ ಎಂದಿಗೂ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಡವ ಬಡವನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಹಣವಿರುವವ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ರಾಜಕೀಯ, ಚುನಾವಣೆ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಎಂಬ ಪೋಜು.

ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟುವವರು ಯಾರು?

ಹೊಸ ಆಶಾ ಕಿರಣವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆಗಮವನ್ನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬೇಕೋ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೇ!!

ಜೈ ಭಾರತ್!

ಶನಿವಾರ, ಜುಲೈ 16, 2011

ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಕೊಳಕಮಳಕ !



ಇತೀಚಿನ ಕ.ಪ್ರ ಮತ್ತು ಹಾಯ್ ಎರಡು ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಇವರುಗಳು ಎನನ್ನೂ ಜನರಿಗೆ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗನಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ ಇವರುಗಳು ಎಂದು ನೋಡುವಂತಾಗಿದೆ.

ಎರಡು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಕೆಸರು ಎರಚುವ ವೇದಿಕೆಯನ್ನಾಗಿ ಎರಡು ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಯ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವವರ ಮೇಲೆ ಕ.ಪ್ರ ದಲ್ಲಿ. ಕ.ಪ್ರ ದಲ್ಲಿ ಹಾಯ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವವರ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೂ ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೋ ಅಲ್ಲೇಲ್ಲಾ ಹುಲುಸಾಗಿ ತಮ್ಮ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗನಿಗೆ ಯಾವುದು ಸತ್ಯ ಯಾವುದು ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುವಂತಾಗಿದೆ.

ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ಕ.ಪ್ರ ಸಂಪಾದಕರುಗಳು ಹಾಯ್ ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ತೀರ ಹತ್ತಿರದವರಾಗಿದ್ದವರು ಅದು ಕ.ಪ್ರ ಕ್ಕೆ ಸೇರುವವರೆಗೂ.

ಅದು ಇರಲಿ ಅದು ಅವರವರ ವೈಕ್ತಿಕ ವಿಷಯ. ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಅದು ದುಡ್ಡುಕೊಟ್ಟು ಸುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಓದುವ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಜಗಳವನ್ನು ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೇ ಎರಡು ಕಡೆಯವರು ಮಾನ ನಷ್ಟ ಮೊಕದ್ದಮೆಯನ್ನು ಹಾಕುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ.

ಇದರ ಜರೂರತು ಯಾರಿಗೇ? ಯಾರಿಗಾಗಿ? ಓದುಗರನ್ನು ಇವರುಗಳು ಏನಾದರೂ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಗಾವಿದರುಗಳು, ನಾವುಗಳು ಏನೂ ಬರೆದರು ದುಡ್ಡುಕೊಟ್ಟು ಓದುವವರು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವವರೆ.

ಎರ‍ಡು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರುಗಳು ಉತ್ತಮ ಬರಹಗಾರರು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರುಗಳು ಮಾಡಿರುವ ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿನ ಪವಾಡ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಇದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಮತ್ತು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯೇ ಉದಾಹರಣೆ.

ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಇವರುಗಳು ಕೆಲವು ಸಮಯದ ಹಿಂದೆ ಚಿನ್ನ, ರನ್ನ ಎಂದು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರುಗಳು ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ನಾವು ಕಂಡಿದ್ದೇವೆ. ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಇವರುಗಳು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರುಗಳು ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಮಾತನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು, ಅವರುಗಳು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ಅವರ ಅಪಾರ ಙ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಇವರು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಏನೂ.. ಅದು ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ.

ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯದ ಸ್ನೇಹ ಎಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿಯಿತೂ ಅದು ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡ. ಆದರೇ ಇತ್ತೀಚಿನ ಇವರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗ ಓದುವುದಾದರೂ ಯಾಕೆ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಇದು ಬೇಕಾ? ಇದನ್ನಾ ಇವರುಗಳು ಮೀಡಿಯಾ - ಧರ್ಮ -ನೀತಿ ಎಂಬ ಹತ್ತು ಹಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅರೆದು ಕುಡಿದಿರುವ ಮಂದಿ ಎಂದು ನೋಡುವಂತಾಗಿದೆ.

ಎರಡು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೂ ಒಂದು ಕಾಲಂ ನಲ್ಲಾದರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಚಿವುಟುವುದನ್ನ ನಿತ್ಯ ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿಯೇ ಕೊಳಕಮಳಕ ಬೈಗಳಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ವೈಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷ, ಅಸೊಯೆಯನ್ನು ಅದು ಪತ್ರಿಕಾ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ತರಲೇ ಕೊಡದು. ಅದಕ್ಕೆ ಇದು ಎಂದು ಉಪಯೋಗವಾಗಬಾರದು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗನಿಗೆ ಇದರಿಂದ ಆಗುವ ಉಪಯೋಗವಾದರೂ ಏನೂ? ನೀವೆ ಹೇಳಿ ಸ್ವಾಮಿ.

ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳು ಕಿತ್ತಾಡುವ ರೇಂಜಿಗೆ ಬುದ್ಧಿವಂತರುಗಳು ತಮಗೆ ಕರತಲಮಲಕವಾಗಿರುವ ಅಕ್ಷರಗಳೂಡನೆ ಮಾಡುವುದು ಯಾವ ರೀತಿ ಸರಿ?

ಇದು ಇನ್ನಾದರೂ ನಿಲ್ಲುವಂತಾಗಬೇಕು.

ಜನರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಹೊಸತನ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಹೊಸ ವಿಷಯ ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಅವುಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವರ, ಬರೆಯುತ್ತಿರುವವರ ಖಾಸ ಖಾಸ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲ. ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡುವುದಾದರೇ ಈಗ ಇರುವ ಪುಟಗಳೇ ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವಾ?

ಲೋಕಲ್ ಪೇಪರ್ ಗಳು ಎಂದರೇ ಮೂಗು ಮುರಿಯುವವರ ಮುಂದೇ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುವುದು ತರವಲ್ಲಾ. ಎಲ್ಲಾರು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಓದುವಂತೇ ಇರಬೇಕು. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಇವುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದೇ ತಪ್ಪು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲಿ.

ಬಹು ಬಲಿಷ್ಟ ಮಾಧ್ಯಮವಾದ ವೃತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆ ಸಂವಿಧಾನದ ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ತಂಭ ಎಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಮರೆಯಬಾರದು. ತಮ್ಮ ಜವಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅರಿತು ನಡೆಯುವುದು ಕ್ಷೇಮ!

ಈ ಪಾಠವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿ ಹೇಳುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿನ ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಹರಿಯಬಿಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಎಲ್ಲಾ ಸಹೃದಯರ ಬಯಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಯಾಕೆಂದರೇ ನಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆ ಇಷ್ಟ, ನೀವು ಕೊಡುವ ವಿಷಯ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಇಷ್ಟ... ಅದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಓದುಗರು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ದೋರಣೆ ಇರಲಿ.

ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹೇಳಲು ಮನಸ್ಸು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀವುಗಳು ಲೇಖಕರುಗಳು ಮತ್ತು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದಿರುವಂತರುಗಳು.

ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಓದುವ ಮೊಲಕ ನಾವುಗಳು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ, ಇಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿಮ್ಮ ದಾರಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಇದೆ ಎನ್ನುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಕಿವಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವಷ್ಟು ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಸಂಪಾಧಿಸಿದ್ದೇವೆ.

ಸಿಗೋಣವಾ!

ಮಂಗಳವಾರ, ಜುಲೈ 12, 2011

ಹ್ಯಾಪೀ ಬರ್ತಡೇ ಟೂ ಯು!

ಜೀವನ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ನಮ್ಮಗಳ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಗಳು.

ಯೋಚಿಸಿ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ನಾವುಗಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು.



ಇಂದು ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರುಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮೊದಲನೆಯ ವರ್ಷದ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಂಭ್ರಮವವಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿಕರುಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಮಗುವಿಗೆ ಒಂದು ಉತ್ತಮವಾದ ಮರೆಯಲಾರದ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಈ ಸಂಭ್ರಮದ ಅನುಭವ ಹೆಚ್ಚು ಆಗಲಾರದೇನೋ. ಆದರೆ ಹೆತ್ತವರು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳು ಆ ದಿನ ಮಗುವನ್ನು ಕಂಡು ಮತ್ತು ಆದರ ನಗುವನ್ನು ಆದರ ತುಂಟಾಟವನ್ನು ಕಂಡು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೂ ಈ ಮೊದಲ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಆ ಮಗು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ನೋಡಿ ಖುಷಿಪಡುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂತ್ರಙ್ಞಾನ ಮುಂದುವರಿದೆದೆ. ಸಂತೋಷದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನು ನಾವುಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಎತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವುಗಳಂತೂ ಮುಂದುವರಿದಿದ್ದೇವೆ. ಆದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಪಾಸ್ಟ್ ಯುಗಕ್ಕೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಲೆ ಬೇಕು.

ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಮಗು ತನ್ನ ಜನ್ಮ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ಶಾಲೆಯನ್ನು ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಹಿಂದೆ ನಾವುಗಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಹಾಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನಗಳು ನಮಗಂತೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೆತ್ತವರಿಗೂ ಅದೊಂದು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಯಾವುದೋ ದಿನಾಂಕವಾದರೇ ಶಾಲೆಯ ದಾಖಲಾತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನಾಂಕ. ಹೀಗೆ ಎರಡೇರಡು ದಿನಾಂಕಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರ ಪಾಡು ಇಂದು ಬೇಡ.

ಯಾಕೆಂದರೇ ನಾವುಗಳು ದಾಖಲಾತಿಯ ದಿನಾಂಕದಂದು ವಿಷ್ ಮಾಡಿದರೇ ಅವರ ಉತ್ತರ ಇದು ನನ್ನ ನಿಜವಾದ ದಿನಾಂಕವಲ್ಲ ಮಹಾರಾಯ! ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರುಗಳ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮೀಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ.

ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಹಿಂದೆ ಇದು ಅಂಥ ಮಹತ್ವದ ವಿಷಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಅಷ್ಟೇ. ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರ ಕೆಲಸ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಾಣ್ಯಗಳ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಅದು ಎಲ್ಲೂ ಕಳೆದು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇದ್ದಾ ಕಾರಣ ಅದನ್ನು ಒಂದು ಕಡೆ ನೋಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದರಿಂದ ಅದು ಎಲ್ಲೂ ಸರಿಯಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಿರುತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೇ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿದಿರುವವರು ಅದನ್ನು ಅಮವಾಸ್ಯೆ ಹುಣ್ಣಿಮೆ, ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನ ಹೀಗೆ ಅದರ ಹತ್ತಿರ ಅಥವಾ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ವರ್ಷ ಘಟಿಸಿದ ಆಸುಪಾಸಿನ ದಿನಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿದ ನಮ್ಮಗಳ ದಿನವನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದೇ ಅವರಿಗೆ ರೀಮೈಂಡರ್.

ನೋಡ ಬನ್ನಿ ನಾವುಗಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ಬದಲಾಗಿರುವೆವು ಅಲ್ಲವಾ?

ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದಂದೂ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಶುಭಾಶಯ ಕರೆಗಳು, ಎಸ್. ಎಂ.ಎಸ್ ಗಳು, ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಕಾಂಮೇಂಟುಗಳು. ಇಡೀ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೆ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂತಹ ಅನುಭವ. ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರು, ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳು ನಮಗೆ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಕೋರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನೆನಪಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಖುಷಿ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಭವ್ಯ ಮುಂದಿನ ಜೀವನ ಭ್ರೈಟ್ ಆಗಿರಲಿ ಎಂದು ಹರಸುತ್ತಾರೆ.

ಇದೇ ಅಲ್ಲವಾ ಖುಷಿಯ ಗಳಿಗೆಗಳು.

ಒಬ್ಬರೂಬ್ಬರನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸ್ನೇಹಿತರಾದೇವು ಅಂದರೇ ನಾವುಗಳು ಮೊದಲು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಜನ್ಮ ದಿನವನ್ನು. ಜನ್ಮ ದಿನವನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಜಸ್ಟ್ ಅದನ್ನು ಸೇಲ್ ಪೋನಿನ ರೀಮೈಂಡರ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟಾರಾಯಿತು. ಅದೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಸ್ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೇಂಡ್ ಬರ್ತಡೇ ಇಂದು! ವಿಷ್ ಮಾಡೋ ಅಂತಾ.

ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಆರ್ಕುಟ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಸೈಟ್ ಗಳನ್ನು ಒಪನ್ ಮಾಡಿದರೇ ಸಾಕು ಅಲ್ಲಿಯೋ ಸಹ ಅದೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಲರ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸೋ ನೀವುಗಳು ಮರೆಯಲು ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲ.




ಎಷ್ಟೊಂದು ಅನುಕೂಲ ಅಲ್ಲವಾ!

ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವುಗಳೂ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಉಪಕರಣಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಎಷ್ಟೊಂದು ತೀರ ಹತ್ತಿರದವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಅಂತಾ! ಯಾವುದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಅದನ್ನು ಚಾಚು ತಪ್ಪದೇ ಆಚರಿಸುವಂತೆ ಮತ್ತು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಅಲ್ಲವಾ?

ನಾವುಗಳು ವಿಷ್ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಹೊಸತನವನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅವರುಗಳಿಗೆ ನಾವುಗಳು ಕೊಡುವ ಉಡುಗರೆಗಳು.. ಅವುಗಳ ಆಯ್ಕೆ ಹೀಗೆ ತರಾವೇರಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ನಿತ್ಯ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ.

ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಗೆ, ಗೆಳತಿ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರರ ಶುಭಾಶಯಗಳ ಸರಣಿಯ ವೈವಿಧ್ಯಮಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಕೋರಿಕೆಗಳು. ಶುಭಾಶಯಗಳು ನೆಪ ಮಾತ್ರವೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಪರಸ್ಪರರ ಮೆಚ್ಚಿಗೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಇದು ಒಂದು ಕಾರಣವೇನೋ ಎನ್ನಿಸುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ನಗರ ಮಂದಿಯ ಬರ್ತಡೇ ಸೆಲೆಬ್ರೇಷ್ ನ್ ಶೈಲಿ ಬಿಡಿ.

ಆ ಒಂದು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಅವನ/ಅವಳ ದಿನ! ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ!

ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಗಾಂಧಿ ಜಯಂತಿ ಮಾತ್ರ.

ಆದರೇ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನವರ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುವವರ ನಿತ್ಯ ಜಯಂತಿಗಳು ಅಪಾರ. ಹೌದು! ಇದು ಬೇಕು ಅಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಅರಿಯುವ ಒಂದು ದಾರಿಯಿದೆ.

ನಮ್ಮಗಳ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆ ಕೇವಲ ಹೆತ್ತವರಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದುದು.. ಬರುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಾ ಸ್ನೇಹ ಸಮೋಹದ ಮೊಲಕ ಹಲವು ಮಂದಿಗಳವರೆಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಇದೇ ಅಲ್ಲವಾ ಜೀವನದ ವೇಗ!

ಇದು ನಿತ್ಯ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕು.. ಸಂತೋಷಪಡುವ ಕ್ಷಣಗಳು ನಿತ್ಯ ಹರಿಯುತ್ತಿರಲಿ.