ಮಂಗಳವಾರ, ಮೇ 25, 2010

ಜುಗಾರಿ ಕ್ರಾಸ್

ಜೂಜಾಟ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಪ್ರಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಬರುವ ನೆನಪೆಂದರೇ ಪಾಂಡವರ ಕವಡೆಯಾಟ ಮತ್ತು ಅವರು ಅದರಿಂದ ೧೨ ವರ್ಷ ವನವಾಸವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು. ಈ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಜನ ಜನಿತವಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಇಂದು ಯಾರಾದರೂ ಜೂಜಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೇ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳುವ ಮೊದಲ ಮಾತು "ನಿನಗೂ ಪಾಂಡವರ ಪಾಡು ಬರುತ್ತದೇ ಕಣೋ, ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು ಈ ಕೆಟ್ಟ ಆಟವನ್ನು".


ಈ ಜೂಜಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ವಿಧಗಳು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಚಿತವಾಗಿರುವ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿರುವ ಆಟಗಳೆಂದರೆ, ಪಗಡೆಯಾಟ, ಚದುರಂಗ, ಇಸ್ಫಿಟಾಟ, ಕುದುರೆ ಓಟ, ಲಾಟರಿ, ಮಟ್ಕಾ ಇತ್ಯಾದಿ. ಈ ಆಟಗಳು ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ವಿವಿಧ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿದೆ. ಜನಗಳು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಈ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಥವಾ ಅದೃಷ್ಟವಾದ ಆಟವನ್ನು ಜನಗಳು ಆಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳೂತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.


ಇದು ನಮ್ಮ ನಾಗರೀಕತೆಗಳ ಉಗಮದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಗೊಂಡು ನೆನ್ನೇ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಹಲವು ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಬದಲಾವಣೆಗೊಂಡು ನಾನಾ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ನಾನಾ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ನೆಲೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಕೊಂಡಿದೆ.


ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದಿರುವ ಜೂಜಾಟಗಳೆಂದರೆ ಕ್ಯಾಸಿನೂ, ಲಟ್ಟೋ, ಲಾಟರಿ, ಹಾರ್ಸ್ ರೇಸಿಂಗ ಇತ್ಯಾದಿ. ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಆಟಗಳು ಮನರಂಜನೆಗೆಂದು ಪ್ರಾರಂಭಗೊಂಡು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆಂದು ಶುರುವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಜಾವನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅದೃಷ್ಟದಿಂದ ತಾವು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಗಳಿಸುವ ಆಟಗಳಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿವೆ.


ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆ ಮತ್ತು ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆಯುವ ಆಟವಾಗಿದ್ದರೆ ನಾವುಗಳು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಡುವ ಜರೂರತು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಇಂದು ಯಾವ ಮಟ್ಟಿಗ ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ ಎಂದರೆ ಈ ಒಂದು ರಂಗವೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ, ಜನಗಳ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಲೆ ನೋವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿಗಳು, ಆಡಳಿತಗಾರರು ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ನಿರಂತರ ಪರಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.


ಹಾಗೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನ ಒಂದು ಶ್ರೇಷ್ಟ ಗುಣವೆಂದರೇ ಯಾವುದನ್ನು ನಾವು ತಡೆಯುತ್ತೇವೊ ಮತ್ತು ಯಾವುದರ ವಿರುದ್ಧ ಕಾನೂನು ಕಟ್ಟಳೆಗಳು ಇರುತ್ತವೊ ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮುರಿಯಲು ಅಥವಾ ಅತಿಕ್ರಮಿಸಲು ನಿರಂತರ ಉತ್ಸಾಹಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.


ನಾವು ಯೋಚಿಸಬಹುದು ಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ನಮ್ಮವರೆಯಾದ ನಮ್ಮ ಜನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮಹಾನ್ ಜೂಜುಕೊರರಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು. ಅದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣ ಯಾವುದು? ಯಾರು ಅವರನ್ನು ಈ ಒಂದು ಆಟಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸುವರು? ಇದರಿಂದ ಅವರೂಗಳಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ದೂರೆಯುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಅವರುಗಳು ಇದನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖವಾದ ಭಾಗ ದುಡಿಮೆಯ ಬದುಕು ಎಂದು ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಾರೆ?


ಹೀಗೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಪ್ರಶ್ನಾವಳಿಯ ಸರಮಾಲೆ ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡದೇ ಇರಲಾರದು. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಚಿಂತಕರು ಸಮಾಜ ಪರಿಣತರೂ, ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿಗಳು ನಾನ ರೀತಿಯ ತಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿರುವವರು. ಇದನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ತಿಕ್ಕಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿರುವರು. ಆದರೂ ಇದಂತೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.


ಈ ಆಟಗಳ ಪರಿಚಯ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನವರಿಂದ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಜೀವಿಸುವವರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ನಮ್ಮ ತರುಣರಿಗೆ ಮೊದ ಮೊದಲೂ ಕೇವಲ ​ಮನರಂಜನೆಗೆ ಎಂದು ಕಲಿಯುತ್ತಾ, ತಾವು ಬೆಳೆದಂತೆ ತಾವು ಕಲಿತಿರುವ ಈ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮೊತ್ತದ ಹಣವನ್ನು ತೊಡಗಿಸುತ್ತಾ ಅದರಿಂದ ಗಳಿಸುತ್ತಾ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಗಳಿಸಬೇಕು ಎಂತಲೂ, ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಆ ಹಣವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಬೇಕೆಂತಲೂ ಪುನಃ ಪುನಃ ತಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸುತ್ತಾ ಆ ಆಟದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಾವು ಮರೆಯುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಇರುವ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಮರೆತು ತಮ್ಮದೆಯಾದ ಜೂಜಾಟದ ಲೋಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.


ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಕೆಟ್ಟ ಚಟದಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಕೇವಲ ರುಚಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಅಂತ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲಿರಾದಷ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅದರೆ ಇದು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ನಿಮ್ಮ ದುಡಿಮೆಯ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಕೆಲಸವಲ್ಲಾ. ಗೆಲ್ಲುವರೂ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ ಸೋಲುವವರು ಸೋಲುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಗೆಲ್ಲುವ ಸಲುವಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಪಣವಾಗಿಟ್ಟು ಹೇಗೆ ಪಾಂಡವರು ತಮ್ಮದೆಲ್ಲವನ್ನು ಕಳೆದು ಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೂ ಹಾಗೆ ಅವನನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುವ ಇಡೀ ಸಂಸಾರ ದುಃಖದ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.


ಯಾರೂ ಕೇವಲ ಜೂಜಾಟದಿಂದ ಗಳಿಸಿ ಉದ್ಧಾರವಾಗಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ ದೂಡ್ಡ ಪಟ್ಟಿಯೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ.


ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಎಲ್ಲಾ ಆಟಗಳು ಕಾನೂನು ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜನಗಳು ಲಾಟರಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನ ರೀತಿಯ ಅನಾಹುತಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿದೆ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವುಗಳು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡಬಹುದು.


ಇಂದು ನಮ್ಮದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಯುಗ. ಈ ಜೂಜಾಟಗಳು ಇಂಟರ್ ನೇಟ್ ಗೆ ದಾಳಿ ಇಟ್ಟು ಆನ್ ಲೈನ್ ಗ್ಯಾಂಬಲ್, ಗೇಮ್ ಗಳನ್ನು ನಾವು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾಣಬಹುದು. ಇಂದು ನಮ್ಮ ನಗರದ ಯುವಕರು ಈ ವಿಡಿಯೋ ಗೇಮ್ ಗಳನ್ನು ತುಂಬ ಖುಷಿಪಟ್ಟು ಅವುಗಳಿಲ್ಲದೇ ಬದುಕಲಾರರೇನೋ ಎಂಬರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದರೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಈ ರೀತಿಯ ಕೆಟ್ಟ ಜೂಜು ಆಟಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ಕಾನೂನು ರೀತಿಯ ಆಪರಾಧ.


ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇಂದಿಗೂ ಧಿಡೀರನೇ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗುವ ಕನಸು ಕಂಡು ಕುದುರೆಯ ಬಾಲಕ್ಕೆ ತಮ್ಮದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸುರಿದು ತಾನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಬೀದಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದರೂ ಈ ಕ್ರೀಡೆ ಇನ್ನೂ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಜನಗಳ ಮುಂದೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಇದೊಂದು ಖುಷಿಯ ಆಟವಾದರೆ ಬಡವರಿಗೆ ತಾನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಬದುಕಲು ಬೇಕಾಗುವ ಸಂಪತ್ತಿನ ಆಸೆಯ ಕಿರಣ (ಕಂಟಕ)!


ಆದರೇ ನಮ್ಮ ಜನಗಳು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಕೆಲವು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ದುಡಿದ ನಮ್ಮ ಹಣವೇ ನಮಗೆ ದೂರೆಯಲಾರದು. ಇನ್ನು ಕೇವಲ ಅದೃಷ್ಟವೇ ದುಡಿಮೆಯ ಬೇವರಾಗಿ ಬಂದ ಸಂಪತ್ತು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಎಂಬುದು.


ಎಷ್ಟೇ ಬಿಗಿಯಾದ ಕಾನೂನು ಕಟ್ಟಳೆಗಳು ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಜನ ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಚಿಂತಿಸಿ ಯಾವುದೂ ಸರಿ ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಈ ರೀತಿಯ ಕೆಟ್ಟ ಚಾಳಿಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದು ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವರುಗಳು ಯಾಕೆ ಇವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದವರೂ ತಿಳಿಸಬೇಕು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಧ್ಯಯನದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ.


ಮಂಗಳವಾರ, ಮೇ 18, 2010

ಖಾಸ್ ಬಾತ್



ನಾವುಗಳು ಬೇರೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಅಲ್ಲವಾ? ನಮ್ಮ ಬಗೆಗಿನ ವಿಷಯಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯವರಗಿನ ಬಗೆಗೆ ಹಲವಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಬೇರೆಯವರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಬಿಟ್ಟು ಏನೋ ಸಾಧಿಸಿದವರಂತೆ ಪೋಸ್ ಕೊಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ.


ಅದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಟಿ ಕೊರತೆಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಾವುಗಳು ಎಂದೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡುವುದು ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿ ಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.

ಇದು ಅವರ ಅವರ ಮನೋಧರ್ಮದಂತೆ ಎಲ್ಲಾರೂ ಎಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕೆ, ಸರಿ, ತಪ್ಪು, ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಬಗೆಗಿನ ನಮ್ಮ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳ ಉಸಾಬರಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇರುವವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ನಾವುಗಳು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಟೀಕಿಸಲು ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ.


ಇದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಬೇರೆಯವರಿಂದ ನಮಗೆ ಆದ ಕಸಿವಿಸಿ ಸಂಧರ್ಭದಿಂದ ಮನದಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಎದುರು ಮಾತನ್ನಾಡದೇ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಅವನು/ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೀಗೆ ಎಂದು ಕಥೆ ಕಟ್ಟಿ ನಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಖುಷಿಪಡುವ ಸುಖ ನಿಜವಾದ ಸುಖವೇ?


ಈ ರೀತಿಯ ಸಮಯ ಹರಣ ಕಾಡು ಹರಟೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡುವ ಕಾತುರತೆಯನ್ನು ನಾವುಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಗಳಿಸಿರುತ್ತೇವೆ.


ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರು ನಾವುಗಳು ಎಂದು ಮಾತನ್ನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದವರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲವಾಗಿ ಮಾತನ್ನಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ದಕ್ಕೆಯನ್ನು ತಂದಿರುತ್ತೇವೆ.


ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸಹ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಸತ್ಯವಂತರಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆದರ್ಶ ಪುರುಷರೇನಲ್ಲ ಅಥವಾ ಕೂರತೆ ಇರದವರೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ವೀಕ್ ನೆಸ್ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ ಅವುಗಳನ್ನೇ ನಾವುಗಳು ದೂಡ್ಡದು ಮಾಡಿ ಹಾಡಬಾರದು.


ಗುಂಡಿಗೆ ಬಿದ್ದವನಿಗೆ ಹತ್ತು ಕಲ್ಲುಗಳು ಎಂಬಂತೆ ಕಷ್ಟ ನಷ್ಟದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದವನ ಬದುಕು ಕಂಡು ಖುಷಿ ಪಡಬಾರದು. ಅಂಥವರ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಕರಗೂಂಡು ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನೋ ಅಭಿಲಾಷೆಯನ್ನು ನಾವುಗಳು ಹೊಂದಿರಬೇಕು.


ಈ ರೀತಿಯ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆರಳವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಜಾಗವಿರಬಹುದು, ನಾವು ವಾಸಿಸುವ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವಿರಬಹುದು, ನಾವು ಓಡಾಡುವ ಹೊಣಿ ಇರಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಇತಿಶ್ರೀ ಇರಬೇಕು. ಅವರು/ಅವನು/ಅವಳು ಮಾಡಿದ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನಾವು ಅವರಂತೆ ಸಾಧಿಸುವ ಛಲವನ್ನು ತೊಡಬೇಕು. ಅವರೂ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪುಗಳ ಎಣಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದೇ ನಿಮ್ಮ ಗುರಿಯಾಗಿರಬಾರದು.


ಬಹು ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಚಾರವೆಂದರೇ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಒಡನಾಡಿಗಳಾಗಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯರ/ಹಿರಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಗೌರವದಿಂದ ಮಾತನ್ನಾಡಬೇಕು. ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆ ಕಿವಿಯಿಂದ ಕೇಳಿ ಅದನ್ನೆ ಟಾಮ್ ಟಾಮ್ ಮಾಡಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ನಾವಾಗುವುದು ಬೇಡ.


ತುಂಬ ಹತ್ತಿರದ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅವರುಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ, ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ದಾರಿ ತಪ್ಪು ಎಂದು ತಿಳಿದರೇ ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಪಡಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಾರ ಮುಂದೆ ಇಡುವುದು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲ.


ಉತ್ತಮ ಗೆಳೆತನದ ಕುರುಹು ಎಂದರೆ ಉತ್ತಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಹೊಂದಿರುವುದು. ಒಂದು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಮಾಜದ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಪಾತ್ರ ಬಹು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ ಉತ್ತಮ ವಿಚಾರಗಳ ಪರಸ್ಪರ ವಿನಿಮಯದಿಂದ. ಯಾರು ಸಹ ಯಾರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸಹ ಕೆವಲವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವುದರ ಮೂಲಕವಲ್ಲಾ.


ನಂಬಿಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲೂ ಇರಬೇಕು, ಅದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಇರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಇರಲಿ.


-ತಿಪುಟಪ್ರಿಯ

ಮಂಗಳವಾರ, ಮೇ 11, 2010

ಅಮ್ಮ ನಿನ್ನ ತೋಳಿನಲ್ಲಿ






ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಪುಟ್ಟ ಊರಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜರುಗುವ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಸಂಭ್ರಮ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗದ ಜನರು ತಮ್ಮದೇಯಾದ ಆಚರಣೆಯೇನೋ ಎನ್ನುವ ರೀತಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಗಡಿಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಅಳಿಸಲಾರಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಬೆಳವಣಿಗೆ "ವಿಶ್ವ ಬ್ರಾತೃತ್ವಕ್ಕೆ".

ಹೀಗೆ ನಾವುಗಳು ಆಚರಿಸುವ ನಮ್ಮ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ನ್ಯೊಯಾರ್ಕನಲ್ಲಿರುವ ಅಮೇರಿಕನ್ ಜನಗಳು ಪಟಾಕಿಗಳನ್ನು ಸಿಡಿಸುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ದೀಪಾವಳಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಚರಿಸಿ ವಿಶ್ವ ಕುಟುಂಬಂ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಜನಗಳು ಅವರುಗಳು ಆಚರಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಹಬ್ಬಗಳಾದ ವ್ಯಾಲೆಂಟೆನ್ಸ್ ಡೇ, ಪಾದರ್ ಡೇ, ಮದರ್ ಡೇ, ಪ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಡೇ ಹೀಗೆ ಸಾಲು ಸಾಲು ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ಹಬ್ಬಗಳೇನೋ ಎಂಬ ರೀತಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಂದಿ ಆಚರಿಸಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಪಾದರ್ ಡೇ, ಮದರ್ ಡೇ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ಮುಂದಿಟ್ಟರೇ ಅಶ್ಚರ್ಯಪಡಬಹುದು. ಇದೇನೂ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೂ ಒಂದು ದಿನ ಮತ್ತು ಒಂದು ಹಬ್ಬ. ಹೌದು, ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ಅದರೆ ಇದು ಅಲ್ಲಿನ ಅವರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ತುಂಬ ಸೂಕ್ತವಾದ ಮತ್ತು ಸಂಭ್ರಮದ ತಂದೆ- ತಾಯಿಯರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನ. ಇದು ಅವರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾದ ದಿನ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆ.

ಅಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ತಾಯಿಂದಿರಿಂದ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಜೀವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದ್ದರಿಂದ ಅವರು ದಿನಂಪ್ರತಿ ಹೇಗೆ ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳ ಜೊತೆ ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತೇವೂ ಆ ರೀತಿಯ ಜೀವನ ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರಿಗೆ ಕಲ್ಪನೆಗೂ ನಿಲುಕದು.

ಅದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕೆಲ ಜನಗಳಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹಬ್ಬವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಅದರೂ ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಂದಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಈ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮಾದ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಇವುಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಪ್ರಚಾರ ಕೊಡುತ್ತಿರುವುದು ಮಾಮೊಲಾಗಿದೆ.

ಅದರೇ ನಮ್ಮ ಔದ್ಯೋಗಿಕರಣ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದ ದಿನ ಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಸಹ ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸರ್ವ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಜನರು ಆಟ್ ಲೀಸ್ಟ್ ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಒಡಗೂಡಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಖುಷಿಪಡಿಸುವುದು ಮೆಚ್ಚುವಂತಹ ಆಚರಣೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ನಾವುಗಳು ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಇದ್ದು ಅವರನ್ನು ಕೆವಲವಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವರಂತೆ ದಿನ ನಿತ್ಯ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ.

ಎಲ್ಲಾರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಆ ರೀತಿಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಕಟು ಸತ್ಯ. ಅದರೂ ತಮ್ಮ ಆಸೆಯ ದೂರ ಪಯಣದಲ್ಲಿ, ತಮಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ಕನಸನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಂಡು ಕಡೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕೈ ಅಸರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಬಹು ರಂಗಿನ ಆಸೆಯ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನಾವುಗಳು ಕಾಲು ಕಸವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಪಾಪ!

ನಮ್ಮದು ಮಾತೃ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ತುಂಬ ಮಿಗಿಲಾದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಾವುಗಳು ನೀಡಿದ್ದೇವೆ. ಅವರೂಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದು ಅವರನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮತ್ತು ಅವರ ಅನುಭವದ ನೀತಿ ಪಾಠಗಳು ನಮ್ಮ ಕಿರಿಯರಿಗೆ ದಾರಿ ದೀಪ ಮಾಡಿಕೊಡುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ಕೊಡುಗೆ ದೂಡ್ಡದು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಹಬ್ಬಗಳು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ ಅವರನ್ನು ನೆನೆಯುವುದಲ್ಲಾ. ದಿನ ನಿತ್ಯ ಅವರನ್ನು ನಾವುಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದೇವರೆ ಸರಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣಬೇಕಾದಾದ್ದೂ ನಮ್ಮ ಜವಬ್ದಾರಿಯೇ ಸರಿ. ಅವರ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳನು ಕೇಳುವುದು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಅಮೊಲ್ಯವಾದ ಸಮಯಗಳನ್ನು ಅವರ ಜೋಡಿ ಕಳೆಯುವುದು ಅಗತ್ಯ. ತಮ್ಮ ಮುಪ್ಪಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಒಬ್ಬಂಟಿ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಬರಬಾರದು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಕಡೆಗಾಲದ ಜೀವನದ ಕನಸು ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂತಾಗಬಾರದು.

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಈ ಪಟ್ಟಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಶೈಲಿಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿ ಕೇವಲ ತಾನಾಯಿತು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಾಯಿತು ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ. ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಯವರೂ ಒಬ್ಬರೂ ಸಹ ಹೆಚ್ಚದರೂ ತಳಮಳ ಮತ್ತು ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಕಸಿವಿಸಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಮನೆ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಚಿಂತಿಸುವುದು. ಮುದುಕರು-ಅಶಕ್ತರೂ ನಮ್ಮ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಆಡಚಣೆ ಎಂಬ ದೋರಣೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸ್ವಲ್ಪ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಯೋಚನೆಯ ದಾಟಿಯನ್ನು ಪರಮರ್ಶಿಸುವ ಸುಸಮಯ ಇದಾಗಿದೆ.

ಕೌಟಂಬಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಪುನರ್ ನವೀಕರಣ ಮಾಡುವ ಸುಸಮಯ ಇದಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಶ್ರೀಮಂತ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟು ಇದಾಗುವುದು ಬೇಡ. ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಈ ವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಕಳೆದು ಹೋಗದಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸೋಣ.








ಮಾತೃ ದೇವೋಭವ!

ಮಂಗಳವಾರ, ಮೇ 4, 2010

ದುಶ್ಚಟ


ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ "ಈ ಚಟವನ್ನು ನಾನು ಬಿಡಬೇಕು ಗುರು, ನನಗೋ ಗೊತ್ತಿದೆ ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಎಷ್ಟು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಷ್ಟ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಮತ್ತು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನವರಿಂದ ಆಕ್ಷೇಪಣೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ."

ಹೌದು ಈ ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾವು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹಲವರಿಂದ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ದುಶ್ಚಟಗಳನ್ನು ತಿಳಿದೊ ತಿಳಿಯದೇ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಅಂಗವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಕೊಂಡಿರುವವರು ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿ
ಸಿಗುತ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮ ಹರೆಯದ ದಿನಗಳು ಎಂದರೆ ಕಾಲೇಜು ರಂಗದ ಸಮಯ. ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ನ ಬಿಗಿಯಾದ ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟಿನ ಕಣ್ಣುಗಾವಲುಗಳಾದ ಗುರುಗಳು - ಮಾತಾ ಪಿತೃಗಳಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರವಾಗಿ ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮೈಯಲ್ಲಿನ ಹೊಸ ರಕ್ತದಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವ ಹೊಸತನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಾರಿ ಈ ರೀತಿಯ ನಾನಾ ದುಶ್ಚಟಗಳಿಗೆ ಮಾರು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಸುಮ್ಮನೆ ಟೆಸ್ಟ್, ಒಂದು ರುಚಿ ನೋಡುವಾ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ! ಎಂಬ ನಾನಾ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಅದರ ಮಡಿಲೂಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಯಿತು ಅದು ಅವರನ್ನು ಕಡೆಯವರಿಗೂ ತನ್ನ ಮುಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಜಾರದಂತೆ ಆಧರಿಸಿ ತನ್ನ ವಶ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಹೌದು! ಆ ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಜೀವನದ ಗತಿಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲದು. ಆ ಅಭ್ಯಾಸ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರಲಿ- ಕೆಟ್ಟದಾಗಿರಲಿ.

ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಹಾಗೆಯೇ ಯಾವುದನ್ನು ನಾವು ಮೂದಲ ಬಾರಿ ಅನುಭವಿಸುವೆವು ಅದನ್ನೇ ಪುನಃ ಪುನಃ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಚಪಲಾ! ಅದರಲ್ಲೂ ಕದ್ದು ಅನುಭವಿಸಿದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಬೇಗ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರು ಸಹ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಣ್ಣು ಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೇ ಅವರು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ತುಳಿದಿದ್ದಾರೆ ಜೀವನದ ಪ್ರಮುಖ ಘಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ ಇನ್ನೇನು ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅವರು ಅರಿತು ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅ ಕನಸನ್ನು ಹುಸಿ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆ ಸಫಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾನು, ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ವಿವರ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಘಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಅವರ ನೆರೆ ಹೂರೆ, ತನ್ನ ಜೊತೆಗಾರರಿಂದ ದೂರಕುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಅದರ ರುಚಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದ ಗೆಳೆಯ ಮುಂದೆಂದೂ ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಯಾರು ಯಾವಾಗ ಈ ಚಟದ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಚಟವನ್ನು ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚತಾಪ ಪಡುವ ಬದಲು ಸ್ಪಲ್ಪ ಯೋಚನೆಯನ್ನು "ಮೂದಲ ಬಾರಿಗೆ ದಂತ ಭಗ್ನವಾಗುವ" ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿವೇಚಿಸಿದರೇ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥ ಪೂರ್ಣ.

ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖ, ಮೋಜಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ನಂಬಿರುವ ತನ್ನವರ ಜೀವನವನ್ನು ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ತೋಳೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಸರಪಳಿಯ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ, ಕ್ಷಣಿಕ ಮರೆವೆಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಿಗರೇಟು, ಕುಡಿಯುವುದು, ಡ್ರಗ್ಸ್ ಸೇವಿಸುವುದು ಎಂದು ಮುಗಿಯದ ಕತೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಂದೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದೇ ಚಟಗಳಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಅವರಿಂದ ಅವರ ನೇಗೆಟಿವ್ ಐಡಿಯ್ಸಾ ಮತ್ತು ಸಲಹೆ, ಉತ್ತೇಜಕ ಮಾತುಗಳಿಂದ ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಸರಿಯೆಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೋಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವ ಸಮಯ ಬರುತ್ತದೆ.

ಜೀವನದ ಅತಿ ಅಮೂಲ್ಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಬಂಧು ಬಾಂಧವರ ಜೊತೆ ಕಳೆಯುವ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿಯ ಕೀಳು ಚಟಗಳ ಹೀಡೆರಿಕೆಗೆ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಸಂಬಂಧಗಳು ಸಡಿಲವಾಗಿ ಅಶಾಂತಿಯ ಮೂಡ ಕವಿಯಲಾರಂಬಿಸಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಉತ್ಸಹದ ಚಿಲುಮೆ ಮರೆಯಾಗಿ ನಿರಂತರ ಮನೋ ದೌರ್ಬಲ್ಯವುಂಟಾಗಿ ಹಲವು ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಧಾರಿ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂದಿನ ತಾಂತ್ರಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ದೂಮಪಾನ, ಮಧ್ಯಪಾನ, ಡ್ರಗ್ಸ್ ಚಟಗಳೇ ಅಲ್ಲದೇ, ಹಲವಾರು ರೀತಿಯ ವಿವಿಧ ಸಮಯ, ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಳು ಮಾಡುವ ಚಟಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಸಮಾಜದ ಬೀಕರ ಬಿರುಕು. ಇದು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ತಗ್ಗಬೇಕು ಅಗಲೇ ಸುಖಿ ಸಮಾಜವಾಗಿ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ.

-ತಿಪುಟಪ್ರಿಯ